Netalsof

Schijn en werkelijkheid. Je moet er leren mee omgaan, zeggen ze, maar het wordt, bij sommige kinderen, met de genen meegegeven.

Ik zie hem door het raam de straat oversteken: de beminnelijke, goedhartige how how how grootvader. Na een zware werkdag komt hij nog even langs. ‘Wacht even, want ik moet plassen’ fluister ik hem door het open raam toe, maar ‘t is te koud en midden het plassen hoor ik zijn how how how ding dong. Moyra huppelt onbevangen naar de deur zich nog niet bewust van de Dutrouxs in deze wereld. Ik strompel met mijn broek half dicht de trap af en zie Goran verstijfd naar de deur staren. Moyra huppelt hem voorbij: “mama, mama de kerstman is hier. De alsoffe kerstman, want ‘t is papa!”

Een dag later hoor ik haar zuchten en klagen: “pfff, ik heb helemaal geen zin, maar ja, het moet!”
“Wat moet er?”
“Ik moet naar de dansles, maar ik heb echt geen zin.”
“Naar de dansles? Ga jij naar de dansles? Op school?”
“Maar nee, mama” ze kijkt me ernstig vermoeid aan: “naar de alsoffe dansles!”

Schermutseling

Tom Lanoyes ‘Schermutseling’ is een absolute aanrader als eindejaarsgeschenk, een kritische, soms hilarische terugblik op een kort verleden. Snel kopen voor het gedateerd is! Lees maar: “Acteren is verhevigd leven. Tijdens elke voorstelling kan alles onherstelbaar fout lopen en toch wordt onder het acteursgild niet gekeken op enig risico meer of minder. Dat schminkt zich maar, of dat schminkt zich juist niet, en dat loopt maar krijsend of prevelend of jankend rond, en dat rookt en snuift en zuipt maar alsof het niets kost, en dat gaat maar uit de kleren alsof er niemand zit te kijken, en dat verklaart elkaar maar de liefde of staat elkaar juist naar het leven, waarbij rekwisieten nog sneller mogen sneuvelen dan principes - niets menselijks wordt overgeslagen en een mislukte scène wordt zelden overgedaan, zelfs niet op een première. Acteren is dan ook het toppunt van het zijn. ...

Met wat dode klei boetseert hij (de acteur) een pop en blaast die grandioos nieuw leven in, met een energie die even ontwapenend is als onvoorwaardelijk. Niet toevallig wordt acteren spelen genoemd. ...

Avond na avond keren zij (de acteurs) zich binnenstebuiten met behulp van maar één instrument. Het zwakste, onbetrouwbaarst van allemaal. Zichzelf. Het eigen, vanaf de geboorte aftakelende lichaam. ... Daarom is het van alle kunstvormen de meest verhevene en ontroerende. De goede acteur en actrice zijn verwekker, drager en kunstwerk tegelijk. ...

Dank je Tom

Tilly

Ik doen dat toch graag, acteren. Bijvoorbeeld ‘Ma, pa ... puinhoop!”, niet meteen het meest artistieke stuk, maar het wicht ‘Tilly’, dat ik speel, weet precies wat gezegd op het juiste moment tegen de juiste persoon. Ze is zo zelfzeker alsof ze perfect kan voorspellen wat de ander zal doen, alsof ze binnen in zijn hoofd kan kijken. De begeerde jongen draait ze dan ook moeiteloos om haar vinger ... zucht. Ze is alles wat ik zo vreselijk benijdde aan vrouwelijke filmvampen. En het werkt. Vooral bij meisjes: ik hoor ze in de zaal zuchten en kreunen tot op het podium. Hun tenen knarsend krullend, knieën tot tegen hun neus opgetrokken, giechelend geloven ze me. Ze geloven dat Tillys en Tims bestaan. Ze willen het geloven, net als ik, toen. Of nog altijd: overlaatst zag ik de film ‘Pride and Prejudice’ en dagen nadien zat ik nog te zwijmelen bij de gedachte aan Mister Darcys smachtende ‘I love you, I love you, I - stamel, stamel - love you’. Zijn hoofd nat van de regen, zijn hemd wat open onder een lange jas, doordrenkt van de modder ... Daar is zelfs een moeder met slaaptekort niet tegen opgewassen.

Kortom: het aanschouwelijk nepleven is fantastisch.

Cirkels

Met kinderen besef je nog meer dat het leven rond draait, in cirkels.
Zomer: gezond
Winter: ziek, één voor één.
Slapeloze nachten, snot en Detol.
Veel troosten
Veel kuisen
Veel knuffelen
Overbodige doktersbezoeken, zo lijkt het toch, want je weet op voorhand, min of meer, wat en hoe en hoe lang, maar om zeker te zijn laat je ze toch maar eens komen, hun tas vol grijpbaar, hoog - vernuftig, duur speelgoed.
Goran werd er wild van.
(Misschien wordt hij wel dokter?)
En zijn ze weg dan begint het pas.
Dan begint het andere kind hetzelfde, maar net iets anders: te hoesten, te piepen, te zuchten, te braken.
“Misschien heeft hij dit of dat, veel erger?”
“Moeten we niet opnieuw een diagnose laten stellen?”
“Ik heb gehoord van die..” en in gedachten leg je de hele weg af naar een doodziek kind, maar voor je daar bent loopt je kleintje al weer vrolijk te springen.
Zoveel ziektes, zoveel zorgen, x 4

Smoesjes

Weet je waar ik de schijterij van krijg: mensen die na een voorstelling over koeien en kalveren babbelen, over je witte tanden, je nieuwe haarkleur, over van alles en nog wat, behalve over je voorstelling. Of mensen die zeggen : ”ik ga je bellen” als je ze vriendelijk, vrijblijvend vraagt om aan iets mee te werken en dan lekker nooit, nimmer bellen en daarna, als ze je nog eens per ongeluk - waarschijnlijk “oei daar is ze” - tegen het lijf loopt staan ze je onschuldig voor te liegen : “ik ga je bellen hoor, als ik meer weet”. Tarara. Dan wéét je gewoon dat ze je afschepen, maar ze zijn zo lomp dat ze het niet durven zeggen. Of mensen die je per mail een vraag stelt en nog eens en nog eens en ze blijven over van alles en nog wat terug mailen, je vraag omzeilend omdat ze niet willen, niet kunnen, niet durven antwoorden terwijl dat antwoord niet eens zo moeilijk is, niet eens zo delicaat. WAAROM DOEN MENSEN DAT? Of mensen die je al jaaaaaaren, iedere keer opnieuw, dezelfde zinnetjes toefluisteren: “’t Is al veel te lang geleden! Ik heb nog steeds een cadeautje voor je kindje. Als je eens passeert: spring gerust binnen.” O ja, ik ga eens binnen springen en vragen of dat cadeau daar nog ligt! Dat doet me denken aan onze overleden overbuurvrouw, een forse, oude dame, direct en zonder gène: “zeg, g’ hebt een kleine. Als g’ onze cadeau wil dan moet je erom komen! Ik kan niet meer uit mijn huis.” Dat vind ik eerlijk en grappig en gerechtvaardigd, maar die mensen zijn niet oud en niet fors en die gaan elke dag uit hun huis. Die zien het gewoon niet zitten om zelf eens langs te komen of die willen dat cadeau zelf of hebben hem al lang aan iemand anders gegeven of die zijn non de ballen geïnteresseerd in mijn kleine of die hebben je allang uit hun adresboekje geschrapt, maar durven dat niet toe te geven en het erge is: zij staan wel nog in mijn adresboekje !! (want met die zinnetjes scheppen ze bij mij telkens valse verwachtingen, stom dat ik ben.) Daarom zit ik hier nu op zoveel antwoorden te wachten, zoveel mailtjes en nog veel meer telefoontjes, mijn kast vol koekjes voor al die valse beloftes die ooit eens zouden langskomen. Weet je wat? Ik eet ze vandaag, nu, direct allemaal zelf op. nèm!

Sarah

Goran, mijn knuffelpeuter, net uit bedje, nog slaapwarm nestelt zich op mijn schoot. Ik steek mijn neus in zijn geurende halsplooi en snuif.
“mmmmm, jij stinkt zo lekker.”
“Maar mama, dat bestaat toch niet, lekker stinken?” zegt mijn superslimme dochter van 4. “O jawel” antwoord ik “als je later zelf mama bent zal je weten dat dat eigenlijk wel bestaat: lekker stinken.”
Ze kijkt trots en verlangend: “als ik mama word? Ik zal veeeeeeel mama worden hoor!” Dat stemt mij tevreden. Het grootmoederschap lijkt mij nu al iets om naar uit te kijken: “hoeveel kindjes wil jij dan wel?”
“Ik wil er 1, 2, 3, 4.” Ze telt ze op haar kaboutervingertjes “5, 6, 7, 8, 9, 10! En ik noem ze allemaal .....” met haar armpjes toont ze ze allemaal met een grote ballerinazwaai in de lucht: “Sarah!”

Wit wit wit

http://www.pjharvey.net/player/index.html?

Ik reed in de auto, dromend, genietend van Polly Jean Harvey’s zoetgevooisde zalige zang. Ditmar, met zijn absoluut gehoor vroeg mij: “En Rebecca wie is dat?”
“Pj. Harvey, mooi hé?”
“ja, die heeft duidelijk zangles gekregen, maar mooi is anders!”
jaja
De waarheid komt uit een kindermond, maar daarom hebben ze nog geen gelijk.

Armzalige speler

Gisteren promotioneel ‘Ma, Pa...puinhoop!’ gespeeld in het cultureel centrum van Tongeren in Cc De Velinx. Dat is een grote zaal, een immense zaal. Voor mij, klein, nietig schoolactriesje leek het wel het sportpaleis, maar zo goed als leeg. Er zat 25 man en een paardenkop. We hadden ook zoveel plaats om te spelen. Ons decor, gemaakt voor kleine zalen verzonk in het grote zwarte gat van een podium zo groot als een voetbalveld. Zo leek het toch. En ik, vanbinnen, zat vol: slecht geslapen, donkere dromen, triest om echtelijke ruzies, de herfst, de mist. Dat zat allemaal binnenin me. Grote gevoelens in een grote zaal. Daar kon ik zoveel mee doen, daar kon ik grote woorden mee kwijt.
Ik zat daar, middenin dat stuk, middenin die grote zaal op mijn bankje, Gothic, koolzwarte ogen, aangetroeteld tot duistere elf, in een baken van licht, triest, ineen gezakt want mijn vriendje was er vandoor. Klaar om:

“Zijn, of niet zijn, dat is de vraag.
Wat is nu nobeler: verdragen dat
het blinde lot je krabt en bijt en schopt,
of vechten tegen zeeën van ellende,
en vechtend omkomen? Sterven - slapen,
niets meer. Als dan die slaap het einde is
van hartzeer en de duizend pijnen die
een mens moet dragen, dan is het een slot
om voor te bidden. Sterven, inslapen....”

of

Morgen en morgen en morgen
kruipt in zijn slakkengang van dag tot dag
tot aan de laatste lettergreep van het boek van de tijd
en elke dag van gisteren hebben narren
ons voorgelicht op de weg naar de dorre dood.
Uit, uit, stompje kaars!
Het leven is niets dan een wandelende schaduw,
een armzalige speler die op het toneel
zijn uurtje puft en kwaakt
en dan hoor je hem niet meer. Het is een sprookje
verteld door een idioot
vol gebral en geraas dat niets betekent.

Maar mijn moeder komt op.
Ik moet opspringen en zeggen : ...

“en? ... Wat zeiden ze op het politiebureau?”

naakt of bloot

Mijn man zoekt voor het maken van een video-installatie blote vrouwen: grote, kleine, rondborstige, oude, jonge, magere, volslanke, mollige blote vrouwen. Op de middelbare school, in het Sint Vincentiusinstituut, leerde ik het verschil tussen ‘naakt’ en ‘bloot’. ‘Naakt’ was goed, mooi, zonder kleren, zonder meer. ‘Bloot’ was vies, dubieus, dubbelzinnig, seksueel. Ik geloofde dat. Ik geloofde toen bijna alles wat de meester vertelde, maar nu ben ik zelfstandig genoeg om mijn eigen woorden te zoeken en vind dit onderscheid dikke zever. Blote vrouwen klinkt zoveel ... naakter, zonder kleren, zonder gène, zonder meer. Naakt klinkt zo precieus, zo preuts, geladen en beladen van schuld. Ik vind mezelf mooier in mijn blootje dan naakt. Naakt schaam ik me, maar in mijn blootje ... ben ik alleen of met twee of met mensen waarvan mijn blootje niet naakter is dan gekleed.

Wie het ziet zitten om 1 minuutje voor een camera rond te draaien in zijn...blootje, surf dan voor meer info naar www.morrendvolk.be

acteren

Soms is het toch een vreemde job, acteren: vandaag een hele dag geweend, gelachen, geweend, gelachen, geroepen, mij kwaad gemaakt, ermee gelachen, mijn tranen geforceerd, gekeken, gestaan, gesnotterd, gelachen en nog eens veel geweend, 50 keer opnieuw. Mijn zogezegde baby was uitgedroogd, uitgemergeld, uitgeput in 't spoed, voor 'Spoed', je weet wel, de serie. Ook vreemd: als vreemde (onbekende) eend in een vaste groep vol bv's die al maanden samenwerken je volledig laten gaan, figuurlijk in je blootje gaan staan en hopen dat ze het kunnen waarderen. Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Het is moeilijk om 10 keer na elkaar even hevig te huilen, maar soms ben je in beeld, soms niet en dan doet het er niet toe. Het is nu maar te hopen dat ze de mooie, emotioneel juiste huilpartijen hebben vast gelegd anders gooit half Vlaanderen mij bij: 'fout, fout, fout' terwijl ik weet: soms was het ook wel 'goed, goed, goed.' En net dat maakt het spannend.

alleen

Terwijl Rudy voor een week nog beter leert koken in het al even regenachtige Frankrijk blijf ik eenzaam achter met mijn kleintjes: een week waar ik eerlijk gezegd tegenop zag. (Meegaan was geen optie. Ik ben al dik genoeg.) Het is al zo lang geleden dat ik op mezelf ben aangewezen dat ik een beetje bang was mezelf zo grondig en zo lang opnieuw te ontmoeten, maar ik geniet! Ik geniet van alle kleine dingen die ik verafschuwde toen ik vòòr Rudy alleen woonde:  Ik geniet van het thuiskomen en het huis in net dezelfde staat terugvinden als ik vertrokken was, van het hongergevoel omdat eten maken voor mij alleen de moeite niet is, van de rommel omdat ik voor niemand moet opruimen, van de hulpeloosheid, het kreunen en steunen als ik zelf de vuilbakken moet buiten zetten en de triomf dat het mij toch maar gelukt is, van wij drietjes, van het feit dat ik op niemand kan rekenen om de kinderen in te tomen, dat ik mij aan niemand kan ergeren, dat ik op niemand kan rekenen, van het verlangen om weer samen te zijn en van het beetje angst 's avonds als ik de deuren sluit. Zo zijn we zeker, mensen? We zoeken naar zekerheid, stabiliteit, maar éénmaal die zekerheid als een rots onder onze voeten hangt dan is een klein beetje aardbeving best wel gezellig al was het maar om de zekerheid te voelen dat je zonder die zekerheid ook wel verder kunt, dat je niet smelt zonder je geliefde

Archeologie

Moyra zegt: Ik zag grote donkere gaten waar dode mensen in gelegen hebben in bossen boven op prachtige heuvels. Die gaten waren hééééél oud, zeiden mama en papa. En toen liepen we door gangen in de tufsteen uitgehakt, hééééél lang geleden, zo smal dat er amper licht binnenkwam. Daar was het lekker koel en er groeiden planten die nergens anders groeiden. Ook heel lang, waren die gangen. Mijn beentjes werden er moe van, maar ik moest flink zijn, zei papa. Toen was ik een prinses in een gewoon oud kasteel met veel gangen en goud. Daar hingen prenten aan de muren met engelen die met speren mensen doorboorden met horentjes en bokkenpoten. Ook Goran stond op die prenten, met vleugeltjes en blonde krullen. Hij lag in de wolken. Ik zei: "Dat kan toch niet, boven op een wolk zitten?" en mama zei: "nee, eigenlijk kan dat niet." maar ze vertelde verder over duivels en engelen en god en goed en leek het zelf ook voor de eerste keer te zien, hoe wreed en vreemd die prenten waren. Er hingen ook kleren voor mannen! Voor de pestkop. "De pestkop?" zei mama. "Ja, de pestkop. " zei ik. "De bisschop!" zei ze toen en mompelde iets als "ach, dat is eigenlijk hetzelfde." En Jezus! Wel honderd maal heb ik Jezus gezien, met wel honderd verschillende gezichten. Groot en klein en dood en levend en stervend en weer dood en levend klein. Iedere keer toen ik mama vroeg: "wie is dat?" Zei ze dat is Jezus. Of Maria, altijd aan het wenen. Eén keer heb ik ook zijn papa gezien: Jozef. Ze zei ook dat mensen bidden in die kerkjes en toonde het voor en vroeg meteen nieuwe schoenen aan Jezus. Nu heeft ze nieuwe schoenen, maar papa ziet ze niet graag net als haar nieuwe rok. Hij zegt dat ze er seutig uit ziet en daarom draagt mama nu extra veel die rok en die schoenen. We zaten ook in het warme water van een waterval die naar zwavel rook. Het water stroomde in witte, grillige badkuipen en  het was zalig bij de ondergaande zon in een warm bad zitten. Toen we daarna terug naar ons vakantiehuisje reden moest ik overgeven. Dat deed ik netjes uit het raam van de rijdende auto die toen vol spaghettisaus hing. Mama was niet kwaad. Ze kreeg de slappe lach, maar papa vond dat niet grappig. Hij zei wel dat ik flink was. De volgende dag hebben we toen een beetje gerust: in en uit het zwembad met plastic gras er rond. Mama en papa vonden het af-schuwe-lijk. Ik vond het vooral warm aan mijn voeten. We hebben nog veel gezien in Italië. Nu zijn we terug thuis. Ik vind het prima, maar mama lijkt terug te willen. Ze heeft het koud, zegt ze en haar hoofd doet pijn en haar keel. Ze wil in het vervolg langer op reis en niet meer in een vakantiehuisje met plastic gras er rond. Ik heb gezegd dat ze flink moet zijn.
Moyra

Oogontsteking

Wij koesteren nu het koele donker, het zachte, zwoele donker. Hoe vreselijk pijnlijk licht kan zijn, daar hadden we geen vermoeden van. De wereld staat op zijn kop in deze dagen: gordijnen dicht, met een zonnebril binnen en verlangen naar regen. Nu en dan, omdat het moet, snel, snel naar buiten om tussen een nietsvermoedende, wazige, in licht badende massa onze kinderen van school te halen. Onze handen beschermend boven onze ogen, het hoofd naar beneden, zoekend. "Kom maar mama" Ze neemt mijn hand vast. "Het is langs hier." Ditmar die altijd zo hand in hand met ma of pa of zus (ruzie of niet) door de wereld stapt vraagt ons over wat we het hebben. "Onze ogen, jongen, ze doen zo'n pijn." maar hij is alweer in een andere wereld, van Pokemon en konsoorten. Over oogproblemen moet je niet zagen, tegen een blinde.

Dustin Hofman

Eindelijk wat meer tijd voor onszelf, vakantie in zicht, mooie dingen verwezenlijkt om van uit te rusten en dan patat: Goran een dik oog, Rudy een dik oog, ik een dik oog, Rudy twee dikke ogen, ik twee dikke ogen en Moyra ook een dik oog. De grote kinderen kijken nog uit al hun doppen en lopen in grote bogen langs ons heen terwijl wij zielig, etterend, mopperend, huilend en knipperend vechten tegen een onbekende, onbeschofte, wrede vijand. 's Morgens zoeken we op de tast naar water om onze ogen open te wassen en zelfs in het stikdonker dragen we een zonnebril. We willen niemand traumatiseren. Achter mijn oren voel ik nu ook al mijn klieren opzwellen en het doet pijn als ik slik. De dokter zegt dat we gewoon moeten wachten en uitzieken. Het is niet zo erg als het lijkt, zegt hij, maar volgens mij moeten we in quarantaine. Een onbekende, tropische ziekte heeft ons, simpel Belgisch gezin, als eerste getroffen, maar weldra zal ons Vlaamse ras niet meer van deze wereld zijn...
(Ze moeten het maar weten. )
Waar is Dustin Hoffman als we hem nodig hebben?

Verkiezingen

k begrijp weinig van het menselijk stemgedrag. Dirk Draulans gaf mij op zijn Knack-blog  meer uitleg. Daarvoor verwees hij naar een andere wetenschapper. Daniel Gilbert. Dat vind ik wel: er is veel wetenschap nodig om een beetje logica in het Vlaamse kiesgedrag te vinden:

"Onze hersenen zijn geprogrammeerd om bang te zijn van een herkenbare vijand, een menselijke vijand, een moslim met een baard, of van een groot beest waarvoor we meteen op de vlucht moeten. Alle menselijke gemeenschappen hebben morele regels inzake voeding of seksualiteit, maar geen enkele heeft er inzake atmosferische chemie. 



Broeikasgassen, we zien ze niet. Wij zijn vooral bezig met de anderen, niet met de wolken en de komende winters. Zo is het ook totaal onrealistisch dat wij jarenlang in de ban geweest zijn van een dreiging met anthrax: een biologisch wapen dat tegen ons gebruikt zou kunnen worden, dat zelfs naar ieder van ons zou kunnen worden opgestuurd, in een brief. Een dreiging van mensen. Het aantal doden dat anthrax in ons land maakte, is nul. Het aantal doden dat warme zomers de voorbije jaren veroorzaakt hebben, loopt in de duizenden. 
We zijn evenmin bang van malaria, een ziekte die elk jaar honderdduizenden slachtoffers maakt, en die oprukt als gevolg van de klimaatverandering. Zelfs aids jaagt ons geen angst meer aan, hoewel ook dat een echte doder is. ... Het klimaat is daarenboven een sluipende kwaal, iets van heel langzame veranderingen. Ook daar zijn onze hersenen niet voor gemaakt. Die reageren op sterke, onmiddellijke prikkels. Die projecteren niet ver vooruit. In die zin is de kans groot dat het moslimterrorisme ons langer in de ban zal houden dan het klimaat. Daarom is het Vlaams Belang natuurlijk zo bang van het klimaatdebat: het is bezorgd dat het de aandacht van de mensen zal weghouden van wat het zelf als de grootste bedreiging beschouwt, en waaruit het zijn succes puurt: de vreemdeling. Als er iets is waar onze hersenen allergisch op reageren, zijn het wel vreemdelingen. 
Wij zijn over het algemeen banger van mensen dan van het weer.

De kans dat moslims ons meer geld zullen kosten dan de klimaatopwarming is zo goed als onbestaand. De klimaatopwarming gaat ons massa's geld kosten als we niet tijdig ingrijpen. De mensen zijn ook niet bezorgd om de toekomst van hun kinderen. Ze zijn bezorgd om hun kinderen, dat ze niet van hun stoeltje vallen, niet onder een auto lopen, het goed doen op school, een degelijk lief vinden, heelhuids terugkeren van een avontuurlijke trip. Maar ze zijn niet bezorgd om het lot van hun kinderen binnen vijftig jaar, als ze er zelf geen verantwoordelijkheid meer voor dragen. Dan moeten de kinderen hun eigen boontjes doppen. Het klinkt hard, maar het lijkt de realiteit. Onze hersenen zijn niet gemaakt voor bezorgdheid op de lange termijn. Onze hersenen hebben een overlevingsinstinct op de heel korte termijn. "

werken

Een dag doorstrepen betekent tegenwoordig een pakje blaren in de kast gooien: toneeltje afgeleverd. 10 toneeltjes van mijn leerlingen (toneel) in Asse en Sint Niklaas en een toneeltje van mezelf:  'Ma, Pa...Puinhoop!'  Dat ligt nu ook voor even in de kast. We hebben een toonmoment gehad, voor Child Focus (de aanvrager), voor een klasje uit Antwerpen en collega's en pas in September gaat het 'opgepoetst' in première, in het atomium. Raar is dat: adrenaline-bedwelmd door het leven stormen en dan opeens, niets meer. Na de voorstelling, op een geestig terrasje in Antwerpen, kwebbelend en discussiërend over wat wel en wat niet moet worden verbeterd had ik er al last van: ik wou nog en meer, theater!

Veel tijd voor het zwarte gat heb ik wel niet. Ik zit weer volop in de baby's. Mijn Goran zit met een dik oog. (Eerst een ontsteking dan een allergie op de medicatie tegen die ontsteking) en ik werk mee aan een nieuwe dvd over baby's van uitgeverij Beeldtaal.. Schrijven, schrijven, schrijven en veel nadenken: over baby's, over woorden, mooie woorden en juiste woorden. Het voelt alsof ik weer aan een thesis werk. Het voelt goed

Ma, pa ... puinhoop!

Work in progress!

Red shoes

Ik dacht: 'Het wordt niets. Hij heeft al veel mooiere filmpjes gemaakt en de concurrentie is groot'. Rudy dacht er net zo over, maar dat was fout gedacht. 'Terminus' werd 3de! We gingen gisterenavond na de uitreiking gelukkig, tevreden, werklustig, met een groot boeket bloemen en een vette cheque naar huis. Ik leende Rudy uit aan tal van fotografen en persmensen en zag ondertussen mezelf een hele avond op groot scherm. Vooral het vakmanschap waarmee het filmpje was gemaakt werd gelauwerd, maar volgens mij waren het de rode schoenen. Ook al vallen ze af tijdens het lopen, krijg ik er pijnlijke tenen van, staan ze vooral te pronken in de kast, ze hebben het toch weer fantastisch gedaan !

Terminus

Nieuwe kortfilm van Rudy Goes: Terminus

Papa slaapt...

Chaos, drukte, alles door elkaar, dooreen, ondersteboven, links en rechts: zo ziet mijn agenda er uit. Ik ben begonnen met kleurtjes: geel voor de examens op school, rood kleurpotlood voor de premières van Rudy en mij, rode balpen voor de repetities, groen voor de babysits, blauw fluorescerend voor schoolvakanties, geel fluorescerend als de grote kinderen er zijn... orde in mijn agenda,  orde in mijn kop! Maar zoveel dingen dooreen repeteren, organiseren, regisseren en daarbij ook nog de nodige slaap vinden is geen sinecure. Ze moeten vooral niet op mijn systeem beginnen werken: dingen verzetten, aflassen, hun teksten niet kennen, babbelen terwijl ik aan 't praten ben. Mijn lontje is korter dan normaal. Maar het moet gezegd: nog nooit heb ik zo'n lading flinke, gemotiveerde, lieve jongeren gehad als de groep van 'Papa Slaapt!' Zondag gaat het stuk in première (en maandag in dernière) en het gaat goed! We zijn er klaar voor en ik ben trots op wat we samen hebben verwezenlijkt.

Zeven jaar geleden heb ik het stuk voor de eerste maal gemaakt met de toneelgroep Sint Rembert in Torhout. Toen waren ze heel kritisch en sceptisch over mijn schrijfsels, maar vooral over mijn werkmethode (chaos!) Ik kan niet ontkennen dat ik veel heb bijgeleerd in die tijd. Ik weet het beter uit te leggen waar ik naartoe wil en in hoeveel tijd ik het kan realiseren, maar het stuk heb ik amper veranderd, ook al was ik dat wel van plan. Het liet zich niet veranderen. Het toont datgene wat ik toen en nu wil vertellen en aan de reacties van de jonge spelers merk ik dat die boodschap ook overkomt. Toch blijft het spannend, die laatste week. De stress die dan bij zo'n regie komt kijken, gecombineerd met al het andere werk daartussen en een baby die elke ochtend om 6h30 het huis omver krijst daar lijkt mijn darmstelsel niet tegen opgewassen...  Een klein stukje vakantie, een voorproefje ervan zou nu geen kwaad kunnen.

Beroepsziekte

Zegt ze: "proficiat met je productie!". Zegt hij.... niets. Hij glimlacht groen en draait zijn lange rug naar haar toe. Zonder boe of ba wandelt hij langzaam van ons weg. Ze kijkt mij met grote, vragende ogen aan en vraagt of ze iets verkeerd heeft gezegd. "Trek het je niet aan, sta daar boven." sus ik haar. "En die daar! Ik heb er drie jaar mee samen gewerkt. Nu doet hij alsof hij mij niet kent!" "Trek het je niet aan, sta daar boven." sus ik opnieuw, maar ze trekt het zich wel aan: "Ze kunnen toch gewoon doen: Hoe gaat het? Hoe is 't ermee? Dat is toch niet zo moeilijk. Dat doe je toch als je bekenden tegen komt?" En opnieuw vlucht ik in mijn clichés: "Trek het je niet aan. Je groeit daar toch boven! Je raakt dat toch gewend, 't zijn acteurs..." Wat kun je daar anders op zeggen?
Later op de avond had ik nog een leuke babbel met een jongen die ik regisseerde toen hij nog een 14 jarige rebel was en nu, dubbel zo groot, aan 't conservatorium wat probeert bij te leren. "Rebecca! hoe gaat het? Hoe is 't ermee?" zei hij en nog veel meer, ook al was hij acteur. Dus het kan toch. Hij was op alle gebieden gegroeid en wijs en geïnteresseerd. Zij echter moest het zonder die babbel stellen. Zij ging naar huis met een lange rug in haar herinnering. Hoe kan je daarover groeien? Wie is tegen zoveel brutaliteit opgewassen? Wat is het toch wat een confrontatie met ex - collega - acteurs zo vaak zo koud maakt? Is het een beroepsziekte? We vroegen ons zelfs af of die uit de hoogte doenerij, die koelheid de sleutel tot het succes zou zijn, maar zo wreed kan de wereld toch niet zijn? En moeten we er boven staan? Kunnen we niet gewoon op zo'n momenten die lange rug in zijn kont schoppen of - simpel - als hij dan toch acteur is, zijn broek aftrekken? Dan zouden er al veel acteurs na voorstellingen in hun blote billen staan. Misschien, wijzelf, incluis ???
Ik zou dat erg vinden.

Duiven melken

Een duivenmelker is een dierenvriend, dacht ik. Ze zullen blij zijn als wij hen telefonisch melden dat 'nummer 2003...' (bijgenaamd: 'Kuifje') hier, bij ons, is geland met een nylondraad rond zijn poot en sterk verzwakt. Ze zullen van heinde en ver naar ons toe komen gestormd en hem/haar met liefde omringen, verzorgen, soigneren, vertroetelen. Niets was minder waar. Ze stuurden hun kat en Kuifje is na twee weken goeie zorgen in huize Goes in ons vijvertje gesukkeld... Nu staat er naast het kruis van de kip een duivenkruis en ik ben een illusie armer. Wij hadden zo graag een huisduif gehad...
snif.

(nee, Ze is niet verhongerd, ook al wist Goran haar 'sierduivenmengeling' wel te waarderen.)

papa slaapt...

Work in progress!

(Theaterzaal Roxy: www.temse.be)

Kolos

Work in progress

Weesje

Moyra wil op mijn schoot, maar ze wil zoveel op mijn schoot. Ik krijg er platte dijen van. Dus zeg ik "nee". "Papa, mag ik op jouw schoot?" Wij zijn consequent dus hij zegt "nee. Ga maar mooi op je stoel zitten." Ze kijkt beteuterd, trekt haar schouders op en gaat weer op haar stoel zitten. "Pfff" murmelt ze terwijl ze aan haar ijsje likt: "maar...maar....dan heb ik geen papa en geen mama."
We hebben haar doodgeknuffeld.

Empathie

Empathie, voelen wat de ander voelt of begrijpen wat de ander voelt en meeleven, daar zou ik meer van willen hebben. Met die eigenschap begaafd kan je altijd de juiste woorden op de juiste momenten zeggen en word je door iedereen leuk gevonden. Dat denk ik soms. Dat zou ik ook graag willen, soms, dat iedereen mij leuk vindt. Ik stap bijvoorbeeld ergens binnen. Ik stel een vraag en wordt afgesnauwd of ik zie blikken tussen mensen die ik liever niet zou zien. Of ik zie een gezicht tot op de grond en krijg een zo kort mogelijk antwoord. Daar kan ik niet tegen. Dan wil ik meer empathie, wil ik weten waarom zij zo tegen mij... Hormonen? Verkeerde vraag op het verkeerde moment? Verkeerde persoon op de verkeerde plaats? Of ik ben ergens, in een nieuw gezelschap, over de drempel van de eerste schaamte, mijn eigen spontane zelf: uitbundig, gekscherend, een kwebbelwijf. Achteraf breek ik dan mijn hoofd en zoek empathisch naar het denken van de anderen: was ik niet te veel, te luid, te open? Was er enige irritatie? Zou ik niet beter een beetje kalmer, gereserveerder, gecontroleerder... ? Kortom: vonden ze mij wel leuk en sympathiek en tof en cool. Dat is stom natuurlijk want na een tijdje zo gecontroleerd en kalm en cool te zijn vind ik het vreselijk saai  zonder mezelf.
Dan gebeurt er zo'n familiedrama: vijf kinderen, alle vijf op een vreselijke manier de keel doorgesneden door hun moeder. Dan ook zoek ik mij suf naar haar gevoelens, naar een aanknopingspunt waardoor ik die moeder begrijp. Maar die zoektocht levert mij nog minder op. Ook niet de verklaringen van anderen helpen mij op weg: het is 'blowing in the wind' en iedere keer als ik nieuwe informatie hoor of zie dan lijkt al het gezegde waardeloos en onjuist. Dan sta ik weer even paf als bij het begin. Het gebeuren blijft aan de andere kant van het begrijpen: het zwarte, de hel, het ongrijpbare gruwelijke en bij nader inzien, wens ik het ook daar te houden. Misschien moeten wij er ons meer bij neerleggen dat zoeken naar empathie, soms, niet nodig is en dat we niet altijd over alles een mening moeten hebben, want van al diegenen die niets te zeggen hebben zijn zij die zwijgen het aangenaamst, wordt gezegd.

Blog plus

Hij zei: "begin eens een blog plus" en ik vroeg wat hij bedoelde en hij zei: "met positieve dingen." en ik zei dat positieve dingen saai zijn, zoals films waarin niets gebeurt of boeken zonder conflicten. Die bestaan zelfs (bijna) niet. Maar goed, iets positiefs dus: wij, mijn zus en ik en Rudy, zijn beginnen werken aan een nieuw project en dat lukt ons tot nu toe heel goed. 't Is te zeggen dat er uit ons experiment: toneel en beeldende kunsten combineren, nog meer mogelijkheden vrij kwamen dan verwacht. Er ging een nieuwe verrassende, boeiende en fascinerende wereld voor ons open. Aan alle problemen die de verkoop en de organisatie van ons ding zullen meebrengen willen we nog niet denken. (oei, is dat laatste weer negatief?)
Nog iets positiefs: ik werd gevraagd voor een nieuwe rol in een nieuw stuk voor het Educatief Theater Antwerpen. Dat 'nieuw' is dubbel positief want de laatste jaren werd ik heel vaak ingeschakeld 'ter vervanging van', 'aan het staartje van' en dat is niet altijd even leuk. En driedubbel positief is het feit dat ik gecast werd als 'dochter van' en (nog) niet als 'moeder van'. Voor een vrouw waarvan het verouderingsproces vaag, maar onontkenbaar (en onontkoombaar) is begonnen is dat een niet te verwaarlozen compliment!
'Trouwfeesten en processen enzovoorts' een theaterproductie van Cie Cecilia was ook positief: de poëzie van de goot, van mensen uit de goot: een hoer, een bastaard, een agressieveling onder therapie ... , hun sterke, wrede, grappige, wreed grappige verhalen. Slaan en zalven, graag zien en haten, tegen de lamp lopen en blijven botsen, ezels die zich altijd stoten aan dezelfde stenen. Zo kennen we er ook een paar. Grotesk gemaakt, maar tegelijk zo realistisch en zielig en sterk tegelijk. Ontroerend ook.  Ik had het gevoel dat de personages uit 'Trouwfeesten...' Roza en Boris uit 'Roza en Boris en Dora' persoonlijke kenden, dat het hun buren waren of familie, al even wreedaardig goed. Die acteurs moeten dat graag doen, dat stuk, dat spelen. Ik wou...  
maar nee, ik blijf positief! Voor één keer want ik begin het toch een beetje saai te vinden.
('k Heb raar gedroomd vannacht: ik moest een monoloogje doen ter vervanging van ...? ergens in Gent om 14 uur, maar had de tekst zelfs nog niet gelezen en om 14 uur zat ik nog in Antwerpen en ik vond de weg niet, mijn gps blokkeerde en ik dacht: "Jezus, dit lijkt wel een nachtmerrie. Hoe heb ik het zover laten komen?" 
Dat is dan wel niet positief, maar toch wel grappig. )

Assepoester

Het leek mij een aardig, geestig, lief meisje, onze nieuwe babysit en dat was ook zo. Moyra gaf haar al haar punten, maar het moet gezegd dat wij volwassenen niet zelden beteuterd en verbaasd ons huis verlaten na de strenge woorden van zo'n oppas: "jullie zullen toch wel op tijd thuiskomen? Er was gezegd om 12 uur!" 
Ik zei dat het misschien ook wat later kon zijn want ik wou na de voorstelling een paar mensen terug zien...
"Liever toch niet, want mijn mama wacht thuis tot ze mij kan komen halen. Ik mag niet met de fiets tot hier."
"Waar woon je dan wel?"
"Hier op het einde van de straat. ... Het is een lange straat."
"We willen je wel naar huis brengen."
"Nee, dat wil mijn mama ook niet want ze kent jullie niet. Misschien hebben jullie dan wel gedronken. Dat moeten jullie zeker niet persoonlijk opnemen hoor."
En wij dan weg, de hele avond op onze stoel schuivend, hopend dat het niet te lang zou duren, dat toneelstuk en achteraf haastig de ronde doen van alle bekenden, haastig socialiserend, bijna stotterend nerveus saluut en weg om toch niet te laat... voor mama paranoia.
Ik vroeg haar wijselijk niet hoe laat zij in 't weekend na een avondje uit onder de lakens mocht kruipen. Het zal mij een worst wezen en het kind was toch een beetje gegeneerd, maar ikzelf, voelde mij weer 17: "Rebecca, je kent de afspraak: thuis voor middernacht!" AAAAARCH  !
Dat zal dan wel het gevolg zijn van de 'soft-generation' zoals ze ons zo vaak noemden. Een softere naam kan en wil ik niet zoeken want ik had een hekel aan dat woord, maar binnenkort duwen ze onze jeugd op 17 weer een fopspeen in de mond.

Vervolg op 05/10/06

Zegt ze: "een beetje versterkend schuim, mevr...". Ik zeg "nee!". Zegt ze "helemaal naturel? Misschien een beetje wax?". "NEE!" zeg ik en geef mezelf heel demonstratief een schouderklop. Zegt ze: "wild drogen of brushen?"  Ik zeg, voor ik kan twijfelen, nadenken of aarzelen: "GEWOON DROGEN, WILD, ALST - U - BLIEFT!" "Ja, dat zal u wel staan, mevrouw, ge hebt echt een schoon gezicht om zo speciaal blablabla..." terwijl ze mijn haartooi nonchalant door elkaar woelt, nonchalant een wolkje wind er door blaast, nonchalant de brushborstel pakt en ZONDER VERPINKEN MIJN HAAR ALSNOG IN EEN BOLHOEDKAPSEL BLAAST !!!!!

Ik zit paf. Kan mijn ogen niet geloven en krijg uit mijn droge keel geen woord meer, behalve: "dankuweltiswreedschoonmerci". 
"Dat is dan 42 euro, mevrouw."

...

"Wat zeg je?"

"Dat is dan 42 euro, mevrouw, ja sorry, maar de prijs is wat opgeslagen."
MAAR IK HEB NEE GEZEGD ! denk ik met een hoop scheldwoorden er achteraan, maar zeg poeslief: "alstublieftmercidankuwel."

Ook daar zien ze mij niet meer terug.

Wordt misschien vervolgd.

1 jaar

Het lijkt zo lang geleden dat hij in mij...

en nu zo flink en groot, kleine liedjes zingend, door het leven stoer kruipend, met kletsende handjes de trap op en zelfs al af, gierend giechelend als je "boe" en zo lief, zo lief: toch nog helemaal van mij...

BV

Als je voor een bepaald persoon de deur definitief wil sluiten, gedaan, fini, de wonden zijn te diep, er is geen weg terug en die persoon wordt Bekende Vlaming dan gaat dat niet. Dan staat die mens opeens voor uw neus, in uw huis op de meest onverwachte momenten zonder goedendag te zeggen of je hoort hun stem in de auto, in de living als je er net niet meer aan dacht, als je erover was, hoeveel pijn, hoeveel gekwetst je bent. En als je haar/hem dan niet gezien of gehoord hebt dan zijn er nog altijd de anderen die u briefen: "heb je ze gehoord, heb je ze gezien?" Alsof ze je er een dienst mee bewijzen. Natuurlijk is er nog altijd de zapper of de radioknop: zap weg, zap dood, salut! Of je kan hen vanalles in het gezicht gooien, "stomme koe, onnozele pipo, ge staat weeral te liegen dat ge 't zelf gelooft!"  zonder dat ze 't weten of maar kunnen antwoorden. Dat doet dan weer goed, natuurlijk, maar dan staat die deur weer op een kier. Je wordt er niet rustiger door en relativeren lukt nog minder....
Er moeten daar toch heel veel mensen last van hebben?

Griep

Ditmar en ik houden een wedstrijdje: om ter langst gezond blijven in een huis stampvol virussen en aanverwante sappen.... Van de zes leden van ons gezin zijn wij de enigen die nog niet gesneuveld zijn door een vreselijk smerig griepvirus die een mens een week lang op stervens na dood in de zetel doen liggen. Moyra is er erg aan toe. Ze hoest zichzelf kapot en er lijkt niets te helpen waardoor ik elke nacht om de twee uur moet opstaan om haar met veel troost wat warme thee te geven. Het rare is dat ik er tijdens de dag toch redelijk fit bij loop, humeurig, maar fit. Ik vraag me af wat mijn lichaam met mij in petto heeft? Lekker wachten tot iedereen genezen is om dan te capituleren of voor één keer supersterk het slagveld overleven? Zo zit het leven altijd vol verrassingen.

Bruine handen

Als ik zo hoor dat er koppels in Sint Niklaas niet willen trouwen omdat de schepen een zwarte is en dat bepaalde individuen in ziekenhuizen niet willen verzorgd worden door iets bruinere verpleegsters dan denk ik zo: wees consequent! Vraag die zielige zieken 's morgens: "Wat wil je drinken?...koffie? Nee, dat gaat niet mijnheer/mevrouw. Die koffie is gemaakt van koffiebonen, door zwarte handjes geplukt. Dat wil u vast niet drinken. Thee? Ook niet goed voor u, mijnheer/mevrouw: bevuild door buitenlandse handjes. Misschien kunt u water drinken. Uit Spa. (maar dat ligt wel in Wallonië. Is dat een probleem?) O ja: de choco op uw boterham heb ik er ook afgeschraapt. Je weet wel waarom, maar u kunt wel boter krijgen. Wat het middagmaal betreft: heerlijke kip! De rijst erbij zal ik aan u laten passeren, de ananas en de kerriesaus zal u ook wel niet smaken, maar er is wel kip! Heerlijke, Vlaamse kip. Of bent u vegetariër?"

Braaf

Ik moest naar het toilet, zette Goran op de grond en beloofde Moyra vanalles en nog wat als ze lief en zoet en braaf was, als ze hem gewoon zou gerust laten: niet strelen, niet aaien, niet knijpen, niet bijten, NIET AANKOMEN ! Zij leek het te snappen en inderdaad: Gorans natuurlijk alarmsysteem bleef uit. Toen ik beneden kwam zat hij nog even gelukkig aan zijn stukje brood te zuigen. Zij zat naast hem en keek mij triomfantelijk aan. Net toen ik mijn mond open deed om haar te belonen zei ze heel onschuldig: "kijk mama, Goran weent niet als ik op zijn rug sla." ...
zucht

Winter

En we het er nu toch over hebben: zie: www.ijsbrekers.blogspot.com 
Een eindejaarsstudent van het Rits wil zijn filmpje draaien op een ijsmeer in het noorden van Polen, maar dat meer wil maar niet bevriezen ! Waar het vorig jaar -20° C was is het nu lekker warm herfstweer. Hij moet de plannen voortdurend uitstellen en vroeg een paar weken terug aan mij om het meisje in het filmpje te vervangen. 'k Had het graag gedaan, maar kon toen niet en 't hoefde ook niet meer want 't vroor  nog altijd niet... 

Het wil niet vriezen

De aarde warmt op. Het waait hier de pannen van het dak, maar ik verlang tot het de stenen uit de grond vriest. Geen rust zonder drukte, geen genot zonder afzien, geen zomer zonder winter. Zo voed ik mijn kinderen op: eerst werken, dan rusten, maar als er al geen seizoenen meer zijn? Als de bomen al de moeite niet meer doen om al hun blaren van zich af te schudden? Hoe moet ik het hen dan uitleggen?
Dat we daar met zijn allen niet méér wakker van liggen... Dat we het zover hebben laten komen.. Dat wij het ons en onze kinderen hebben aangedaan... Dat kan er bij mij niet in. Daar zullen ze nog over spreken in de toekomst... als misdaad tegen de menselijkheid.

Gelukkig nieuwjaar

2007 startte voor ons lekker druk: naast het eten, het drinken, het feesten (en de buikgriepresten opkuisen) ook: moorden laten oplossen, rare obers spelen, les geven, regisseren, kinderen opvoeden, lezen, voorbereidingen treffen voor volgend seizoen, broeden, piekeren over nieuwe projecten (eindelijk is daar weer tijd voor), solden shoppen, blog bijwerken, blog opkuisen, ruzie maken, ruzie bijleggen, schoolvoorstellingen spelen..... en slapen! Ja: slapen! Het moet gezegd dat wij, hier, nu al twee weken mogen, kunnen heerlijk, heerlijk slapen, uren aan één stuk door. Ze kunnen het! Eindelijk, na 10 lange maanden.

Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit zo moe geweest.
Heb ook een hulpje in huis gehaald: