Kunst rond Kerst

Theater, 'De Asielzoeker' van het Nt Gent, maakte ons verward. Ik zat er bij en keek ernaar, kreeg jeuk aan mijn benen, aan mijn hoofd, in mijn hoofd en vroeg me af of ze niet beter een pagina in de krant zouden reserveren met als hoofding: 'theater voor theaterwetenschappers' want dat was het wel: wetenschappelijk theater, theater voor het hoofd, niet voor het hart, behalve dan de prestatie van Wim Opbrouck, maar ik erger me als ik alleen maar naar een 'prestatie' zit te kijken en niet naar iets wat me veel dieper raakt. Ik las het programmablaadje om wat wijzer te worden uit de hoop symbolen, tekens, bedoelingen, visies die mij die avond voor de voeten werden gegooid, maar vond niets terug dat ik als dusdanig had ervaren. Om eerlijk te zijn had ik veel liever een avond gelachen, of gehuild, of gefascineerd zitten staren naar iets moois of naar iets raars, iets mysterieus, iets ontroerends, iets pakkends, iets ooo, jezus, amai... maar ja.

's Avonds op tv: een discussie: Wim Delvoye, Kathleen Van Brempt, een journaliste van Trends en Jos Geysels van Groen! over Delvoye's strontmachine-stront-aandelen. Ze waren allemaal een beetje tegen (behalve Wim natuurlijk). Ze begrepen het niet goed en dat maakten ze met veel rationele argumenten duidelijk in een vloeiend leading-succesfull-people-nederlands, terwijl mijnheer Delvoye, minzaam glimlachend, het concept met veel gehaper en gestotter verdedigde. 'k Vond het kostelijk. Al die woorden naast elkaar, al die woorden te veel, al die deftige woorden over stront. Dat dat kunst is moet toch niet uitgelegd worden, vind ik. Maar ja.

En op kerstnacht, na veel lekker eten en vooral veel drank begonnen onze mannen over diezelfde strontmachine te discussiëren. (Als het bij ons over kunst gaat dan gaat het ook over kunst want allemaal willen we er van leven.) De meesten waren een beetje voor, voor die stront, en Peter was tegen. Die stront is geen kunst vond hij, een goeie grap, ja, maar geen kunst, ook geen conceptuele kunst en wat is conceptuele kunst? Wat is kunst? Is Duchamp kunst? Die piespot, is dat kunst? Be ja, be nee,  jawel, neewel!... Verstandig en nuchter als ik was heb ik me veilig aan het tafel-afruimen gewijd, want ze begonnen een beetje kwaad op mekaar te worden, een beetje geërgerd, een beetje brutaal vooral toen het over de experimentele muziek van Peter ging. Rudy had er een foute naam op geplakt en besefte dat hij het beter over theater had gehad of over de kinderen.... Maar ja 

Allemaal kostelijk. Wat maakt het ook uit? Wij kunnen dat nu kunst vinden of niet, Delvoye, Duchamp en ook 'de Asielzoeker' zullen wel in de boekjes blijven staan, maar of 'Roza en Boris en Dora' dat ooit zal doen, is al veel minder zeker en toch is het kunst, vind ik. Maar ja.

Al dagen zit de lucht dicht: grijs, wazig met hier en daar een fladderende zwarte stip op zoek naar voedsel en warmte. Kleur is ver te zoeken en mensen haasten zich, hun vochtige neus achterna, naar binnen. Ons zicht wordt beperkt tot ons eigen kleine leventje waardoor miezerige wolken ons hoofd binnendringen en ons humeur vertroebelen. Maar gelukkig zijn er toch de lichtjes, de toverbomen met lange, gele glimwormen in hun kruin, de flikkerende rendieren, kerstmannen en dennebomen met ballen in tweedimensioneel afgelijnde slingerhuizen naast de lange rij vooruit kruipende mistlampen.  Ik hou daar van. Ik ben blij met die kerstcadeau's onder die vermoorde in kitsch verhulde boom en het vooruitzicht op lange avonden met veel te veel voedsel en drank en deftige kleren. Ik vind het een briljante traditie. Zonder dit feest van licht en zeemzoete liefde zou ik deze donkere dagen niet overleven, denk ik.

Nog exact twee maanden te gaan en dan zou het zo ver moeten zijn, dan zal ik -misschien, hopelijk- mijn nieuwgeboren zoon op mijn buik mogen leggen en alles vergeten wat er mij nu, de afgelopen dagen, de komende dagen, de komende weken allemaal te beurt is gevallen, valt, zal vallen...en dan valt het nog allemaal mee. Ja, het leven valt mij zwaar. Ik verlang naar mijn bevalling!

Ik zweer je, als je elke vrouw over het zwanger-zijn zou inlichten aan de hand van één dag  waarin ze eens mag proeven van alle kwalen, ongemakken en pijnen die ze tijdens de zwangerschap en de bevalling, verspreid moet verdragen dan liepen we met de ganse vrouwelijke bevolking met de benen stijf tegen elkaar geplakt, slikten we alle pillen die op de markt te verkrijgen zijn en liepen we permanent verpakt in multifunctionele all-round condooms. Geen spermacel die ons nog zou bereiken! Gelukkig gebeurt dit niet. Gelukkig wordt sperma geleverd zonder bijsluiter. Gelukkig vergeten we veel pijn en moeilijke periodes en gelukkig krijg je voor dit alles - meestal- iets ongelofelijks, onschatbaars, wonderbaarlijks terug, maar als ze zeggen dat ik niet mag klagen want 'ik heb er voor gekozen' dan krijg ik het er toch van. (Ook niet verwonderlijk dat zo'n  uitspraken meestal uit de mond van mannen en kinderloze vrouwen komen.)

Bij deze klaag ik toch even wél, want de wereldbevolking is mij iets te groot aan het worden. Momenteel heb ik namelijk het gevoel dat mijn zoon niet als een wormpje opgerold in foetushouding ligt, maar als een schoonspringer in duikvlucht gestrekt: zijn poezelige handjes in kramp rond mijn blaas of graaiend in mijn onderbuik, de strontjes verhinderend die aldaar willen passeren, zijn voetjes lief nijdig stampend in mijn maag zodat ik om de haverklap kotsmisselijk wordt, zodat ik vannacht een half uur de witte pot mocht omhelzen en 's avonds heerlijke gulpen brandend maagzuur door mijn keel voel stromen. Soms lijkt hij ook wel een steen van minstens 20 kilo. In de supermarkt kreeg ik het zaterdag aan de kassa zo kwaad dat ik voorovergebogen, met mijn hoofd op mijn kar ben gaan liggen. Het kon me weinig schelen dat ik er vrij lomp uit zag: de dikke dame moest haar buik even laten hangen. Ons zondags bezoek heeft het wel geweten: de taart was aangebrand, ik had kalkoenfilets mee in plaats van eendenborst (voor iedere liefhebber van eendenvlees, een niet te vergeten blunder) en de eerste twee ladingen kroketten bakten helemaal open (wat in huiselijke kring 'friezels' wordt genoemd.) Daarbij komen nog: sporadisch opduikende oorsuizingen, lage bloeddrukaanvallen met daarmee gepaard gaande hartkloppingen en vreselijke jeuk aan benen en onderarmen. De ongemakken van de eerste drie maanden laten we hierbij achterwege aangezien mijn man en ik hieraan niet willen herinnerd worden. Laten we het samenvatten door te stellen dat dankzij de vreselijke complexiteit van een scheiding onze relatie het toch heeft overleefd. 

Maar...

Ik vlij mij nu meestal neer in onze zetel om er heel lang niet meer uit te komen en wordt verwend door dochterlief die boekjes brengt om uit voor te lezen, die mij toedekt met kusjes en deken om 'slape te doen', die mij amuseert met gekke grimassen en nieuw uitgevonden woorden (een stoeltjepadje is een paddestoeltje, een lilpadje is een schildpadje) die zich met haar felsje (flesje) naast mij vlijt en al slokkend zacht mijn haren uit mijn gezicht streelt, haar armpjes rond mijn hals legt en zegt: "kom us ieieier." en dat is het toch wel allemaal heel veel waard...

We reden gisterenavond door de erwtensoep naar een totaal onbekende locatie, een totaal onbekend publiek in een totaal onbekende stad: het kunstatelier 'RIM' in Rupelmonde. De 'WOG' - Werkgroep voor Onwaarschijnelijke Gebeurtenissen - had er ons uitgenodigd om een voorstelling van 'Roza en Boris en Dora' weg te geven en het was goed. Het was heel goed. Het was ook moeilijk, wreed, lastig want zelden was een publiek zo.....'interactief', om het zacht uit te drukken, maar toch was het goed. Buiten mijn verwachtingen in waren er ook 'collega's uit het milieu', toneelmensen, kritische mensen...heel kritische mensen. Dat maakte het allemaal des te spannender, maar de reacties waren zo lovend dat ik er ongemakkelijk van werd en blij, een beetje euforisch zelfs. Dat als afsluiter van een reeks voorstellingen, van een drukke speelperiode en vóór een bevalling, voor een lange broedperiode waar ik de knop voor mezelf op non-actief zal moeten draaien, tenminste wat acteren betreft, is erg mooi meegenomen, maar het maakt mij ook een beetje melancholisch. Het zwarte gat is er vandaag al en de vreselijke, steeds terugkomende vragen in kalme periodes: Zal het nog verkocht worden? Kan ik op die manier, zonder middelen, zonder veel hulp van buitenaf, zonder veel inkomsten, zonder grote publiciteit wel verder gaan? Waarom, als het dan toch zo goed is, is er niet meer belangstelling, komt er naar onze vrije voorstellingen zo weinig volk? Waarom krijg ik niet meer aanbiedingen? En waarom wordt 'de Marbellodiamanten' amper verkocht ondanks alle publiciteit, ondanks 'de naam' (Marc De Bel), ondanks de unaniem lovende kritiek? Waarom kan een productie nu niet eens, buitengewoon succesvol zijn? Waarom vragen ze me niet voor series op de VRT? Waarom gaat alles zo'n slakkegangetje? Moet ik wel zo hoopvol, zo verbeten verder boeren? 

Ja, zeiden ze gisteren: "blijven schrijven!" "Door doen!" en daarom doe ik het.
Tijd dus om te her-bronnen, te leven, te beleven, een kind ter wereld te zetten en ervan genieten.

DE SINT:  Dag kindjes. Ik heb lang moeten zoeken naar Koekjesberg, maar dankzij de GPS heb ik het toch  gevonden!

DE REISLEIDSTER:  Wonen jullie in Koekjesberg?

DE KINDJES: Nééééééééé !

DE REISLEIDSTER: Zouden jullie niet veel liever in Koekjesberg wonen dan ik Koekelberg?

DE KINDJES: Jaaaaaaaaaa !

DE REISLEIDSTER: Wel, vanaf nu wonen jullie in Koekjesberg!

DE KINDJES:......... (aarzel, aarzel) Jaaaaaaaaaa!

7 uur deze morgen: geen bimbambongbimbambom, maar 7 stille, deftige klokslagen. Ze hebben mijn gebeden verhoord! Ze hebben naar me geluisterd! Ze (de pastorale raad, de pastoor, mijnheer De Deken) hebben dat vreselijke luide, irritante gebingel afgeschaft! Olei!

8 uur deze morgen: bimbambongbimbambomtingelingbombom...... zucht. Je mag niet te veel eisen in't leven...

14 uur: telefoon pastoor Tielrode. Heel vriendelijk. Zegt dat hij mijn schrijven ontvangen heeft, dat we in een katholiek land wonen en dat dat geklinkel 'het Angelus' is, een eeuwenoude traditie. Hij vraagt ook of de zaak daarmee gesloten is. 

Be ja, zeker.

Het was een welkome afwisseling na een stille, saaie week: 'Roza en Boris en Dora' in Aalter, in een klein, gezellig kelder-kamertheatertje: Trakk, georganiseerd door Boris himself. (Walter De Groote) 

Het was een prachtvoorstelling, een prachtavond, een prachtpubliek. Ze leken allemaal zo méé. Elk woord, elke grap, elke tragedie werd begrepen en goedgekeurd ter plaatse, met een lach, een 'och', een 'amai' en soms met een gepast, maar niet storend antwoord als ze persoonlijk werden aangesproken. They liked us! Tijdens de nababbel, met ouderlief en vrienden (die voor de tweede maal kwamen kijken!) kwamen enkele vrouwen geagiteerd terug van buiten: "het heeft gesneeuwd, het heeft gesneeuwd!" met het bewijs: een witte, koude, klomp in hun handen. Dat was ook zo. Om 2 uur 's nachts: witte daken, witte straten, witte tuin, parasol 'uit' de tuintafel gevallen door het gewicht, bamboe als een dik tapijten afdakje gebogen over de vijver, alles stil, gedempt door vlokken zachtheid. Mooi.

Dit is nu het gevreesde, eentonige moederleven waarin ik al een paar dagen non-stop ondergedompeld zit: meisje ziek, man ziek en ikzelf als een groeiend nijlpaard  hobbelend en snotterend en zagend. Man moet werken, ik niet, gelukkig, want kind heeft mij altijd, heel veel, dringend nodig. Ze huilt en krijst en hangt: "pakke doen", trekt mij aan mijn rokken naar beneden omdat ik haar - steunend, lomp - zou hijsen, in mijn armen zou wiegen en "visie kijke": Teletubbies, Tik Tak, Clown Boeboes of Biebies of 'k weet het niet meer,  Ketnet ( dat klein, knap, ros meisje spreekt zo vre-se-lijk geaffecteerd, jakkes) enzovoort. Boekje kijke: "Wat is dat? en dat? aap, noot, Mies. Wat doet de aap? Wat doet de poes...."  "Kuise doen" kan ook, want Moyra helpt dan: met een doekje ramen, deuren, trap, kleren, gezicht, planten kuise doen, dus heeft mama het hele huis gekuisd, ook zo'n favoriete bezigheid... Eten maken heeft weinig zin want meisje is ziek en heeft soms wel, soms geen eetlust. Mama loopt dan met een bordje achter haar aan, mikt een hapje in de dankbare open mond en is misschien net op tijd om het kwakje halfgekauwde drets terug op te vangen in het bordje of met een boogje in het gezicht: "nie lekke!" "Wil je iets drinken? Mandarijntje? Nee, geen koek. Je moet eerst iets gezond eten. Toch eens proeven?" Zit je even zelf een boterham met paté te eten, komt ze heel geïntresseerd naast je zitten, proeft even en  vreet dan heel de boterham op. Lieve meid. Meisje moe, tukje doen, pauze, mama even lezen, uitblazen want buik wordt al veel te veel hard en boek is best wel interessant, maar ik raak telkens de draad kwijt. Mama ligt na de eerste zin te slapen, te snurken, wéééééé, meisje tutje, wéééé, slapen, meisje hoest, medicijntje, slapen, wééééé, dag boek, een half uurtje troosten, wiegen, knuffelen en de avond valt. Man komt thuis is ook doodop en ziek en valt als een blok in de zetel in slaap. Meisje is nu klaarwakker..... lief meisje, lief klein schattig zoeteboeleke.

(Kon ik nu maar sigaretten paffen en een groot glas Martini zuipen !) 

Beste, 
Het spijt mij dat ik u, in naam van mijn gezin, in uw dagelijkse werkzaamheden moet storen voor een schijnbaar onbenullig, maar toch hinderlijk feit, maar omdat ik bij de verantwoordelijke persoon geen gehoor vind richt ik mij rechtstreeks tot u.

Het is namelijk zo dat wij, in het centrum van Tielrode (Temse) iedere ochtend tegen wil en dank om zeven uur gewekt worden door ongeveer achtentachtig klokkenslagen die ons vrij nutteloos lijken. Ten eerste omdat wij vooral ’s avonds moeten werken en dus op dit uur van de dag onze nachtrust meer dan nodig hebben, ten tweede omdat wij een hele goeie wekker hebben in geval we die nodig zouden hebben en ten derde omdat wij ervan overtuigd zijn dat hier, in Tielrode ook mensen wonen van andere geloofsovertuigingen. Stel u voor dat ook zij iedere ochtend op een door hen bepaald uur de hele geloofsgemeenschap tot actie aanmanen met klokken, gebeden of luidsprekers. Die kans krijgen zij echter niet en mochten ze het doen, iedereen zou blauw staan van verontwaardiging! Dat een kerktoren om het uur en om het half uur de tijd weergeeft vind ik best kunnen, dat er midden op de dag een vrolijk of triest gebingel een huwelijk of een begrafenis aankondigt, vinden wij zelfs een mooie traditie, maar dat die toren ons iedere ochtend met brutaal geweld het bed uitjaagt  vinden wij onaanvaardbaar, zeker in een land waar een beetje rust en stilte rond de woning onbetaalbaar is geworden. Ikzelf heb bijna altijd onder een kerktoren gewoond, maar een toren met zoveel arrogantie als die hier in Tielrode, ben ik nog nooit eerder tegen gekomen. 

Omdat wij niet de enigen zijn met deze klacht hopen wij nu met dit schrijven enig medeleven bij u op te wekken en de instanties die iets tegen een arrogante kerktoren kunnen doen in actie te laten treden. We kunnen ook een petitie laten tekenen, de pers erbij halen, maar het feit lijkt mij zo onnozel, zo kleinzerig dat ik nog even op een antwoord, een woordje uitleg wacht.

Die toren zal u een lesje in beleefdheid toch zeker niet kwalijk nemen. (Ik denk de pastoor wel, aangezien hij ons zelfs geen antwoord stuurt.)

Met de meeste hoogachting,

Rebecca Tanghe

'Life is like a box of chocolates. You never know what you're gonna get' en dat is ook zo met de kleine dingen in 't leven. 
Vandaag reden we weer met zijn drieën (Veerle Luts, Rudy en ik) het Vlaamse land door om voor de 93ste keer 'Vuil Spel' te spelen, (een stuk van het Educatief Theater Antwerpen over 'grensoverschrijdend gedrag', m.a.w. over ongewenste intimiteiten .) 93 keer in 5 jaar, wel te verstaan, op bijna evenveel verschillende plaatsen: culturele centra (joepie!) sportzalen, multifunctionele zalen, refters... ze kunnen het niet gek (goedkoop) genoeg bedenken: een podium, een tl-buis en het is al geschikt voor theater. Dit keer moesten we weer in een sportzaal/toneelzaal/opslagplaatsje spelen: vuil, slordig, zonder degelijke belichting en koud. Rudy zette er zwijgend, snotterend, hoestend het decor op. Veerle plakte tegen de verwarming en ik had weer een 'extra-opgezwollen-buik-gevoel', een lage bloeddruk, oorsuizingen, hartkloppingen enzovoort. Als je een hoogzwangere vrouw ziet en je denkt: 'ai, zo dik' dat het pijn doet aan je ogen, wel, zo voelde ik me ook al ben ik nog niet zo dik. We hadden geen goesting! Dat stuk kent geen uitdagingen meer voor ons. Het was ook alweer zo lang geleden (8 maanden) en het zou weer 5 maanden duren voor we de volgende vier voorstellingen konden spelen.

Toen begonnen we. In 1 seconde waren alle kwaaltjes verdwenen. We amuseerden ons, speelden de planken van het podium en het publiek leek ons bijzonder grappig, boeiend en nog veel meer te vinden. Het was fun, fun, fun. Nu en dan werd ik wel verrast door mijn bolle buik die het neervallen, kruipen en vooral het 'fit rechtspringen' ietwat bemoeilijkte. Ik voelde me in dat korte, strakke kleedje een pompoentje op poten en toen ik me als man moest verkleden kreeg ik, wel-heb-je-ooit, mijn broek amper dicht. Dat vond het leerlingenpubliek (14/15 jaar) des te sympathieker. Dat vroegen ze ook meteen tijdens de nabespreking: "mevrouw, bent u zwanger?" (Stel nu dat ik het niet was!) en tegen Rudy:  "Mijnheer wordt u binnenkort papa? " (Hoe wisten ze dat???) Het ijs was meteen gebroken en de rest van de nabespreking verliep in dezelfde sfeer: gezellig, familiair, maar toch informatief genoeg om niet plat te zijn. Ook de organisatoren/leerkrachten waren superlatief-lovend enthousiast.Fun, fun, fun.
We reden al fluitend naar een plaatselijk restaurant, aten er al fluitend Penne Tricolore met zalm en zo, reden al fluitend naar huis waar bad, kind en zetel de dag compleet, mooi, lekker àf maakten. Zo zie je maar: de minst aantrekkelijke pralines kunnen nog de lekkerste zijn.
 

Ik moest op een stuk matras staan, bovenop een blokje hout, bovenop een tafel met mijn statief met micro om 'de Marbellodiamanten' te spelen. De kinderen konden mij anders achteraan niet zien, zeiden ze. Dat kwamen ze me zo midden in het stuk vertellen en toen zetten ze die stelling voor mijn neus. "Ga daar maar op staan!".   Het was daarboven heel wankel en ik viel er voortdurend af en omdat het uur voorbij was en de kinderen terug naar de les moesten liepen ze zomaar, midden in mijn spel, de zaal uit. Kwaad dat ik was! Ik liep hen achterna, dwars door de refter waar de tafels al waren gedekt met veel glazen. Tijdens het passeren keilde ik er een paar doelbewust tegen de muur, zo kwaad was ik. Woest! Toen werd ik wakker.

Het werd toch een mooie, felle, wilde voorstelling in Haacht, ook al waren er deze keer veel kleine etterbakjes die  "néééééééé!" riepen als het "jaaaaaaa!" moest zijn of "awoeoeoe" als ze moesten applaudisseren: dwarse, gefrustreerde etterbakjes van 9, hunkerend naar aandacht. De andere drie vierde van de zaal moest wreed zijn best doen om dat kleine groepje te overstemmen wat de voorstelling des te spannender maakte. Veel kinderen kenden al de liedjes en zongen luidkeels mee, tenminste dat ene zinnetje dat telkens terug kwam. Nu ja, 'zingen'. Het was meer schreeuwen, tieren, gillen: 

"k Weet niet wat er met me is!!!!! Het is soort, een soort gemis!!! Voor wat niet is, maar wel zou kunnen komen! Of blijft het steeds bij droooomen ????"  

(Op't einde gaat dat zo op en neer: dro- oo- men, maar zo zongen ze dat niet. Ze zongen: drOmen ! Heel Romantisch. Ik voelde me precies een popster.)

Ik heb mijn zoontje gezien: zwart - wit doorschijnend, maar levend en wel. Zoals we slechts nu en dan tekens opvangen van een totaal onbekend heelal, zo gaat het ook met onze binnenkant, maar dankzij de wonderapparatuur van dokter Nuradi heb ik toch weer even een vage visuele glimp mogen ontvangen van mijn toekomstig kleintje. Moyra was ook mee, maar vond het weinig boeiend en begon na de eerste schaamte wat nieuwsgierig rond te lopen in het dokterskabinet. Ze vond er niets beter op om, bij het passeren even in mijn tenen te knijpen waardoor mamalief tot lachen werd bewogen. De dwarsdoorsnede van mijn zoons hersenen wipte op en neer. "Mevrouw Tanghe, ik probeer hier een mooie foto te maken !" zei de dokter op gespeeld strenge toon. Hij was zijn stagiaire kundig aan het maken in het lezen van echografieën, maar mevrouw Tanghe werd door de ernst van de situatie en het schokken van het beeld nog meer geprikkeld tot giechelen wat natuurlijk uitmondde in de welbekende 'slappe lach'. "Lap, ze is vertrokken" zei Rudy en Moyra vond dat zo amusant dat ze haar teenknijperij herhaalde. Mijn zoon draaide bij de daaropvolgende lachbui dansend zijn lijfje op zijn rug. Niets was nog duidelijk. Zijn gezichtje lag in profiel, tegen de placenta gedrukt. "Een mooie foto zal voor de volgende keer zijn" zei de dokter. Pas toen werd ik een beetje ernstig, zelfs een beetje gegeneerd, maar de stagiaire heeft toch een bewogen les gekregen. 

Dit weekend ben ik van een dikke, goedlachse, vieze madam getransformeerd naar een hippe, zingende Sinterklaasreisleidster en vervolgens naar een koele, lesbische, criminele multimiljonair. 
Roza in Merelbeke, Rebecca in Erembodegem, Monique Duchateaux in Aartselaar. 
Een toneelstuk, een zangshow, een moorddiner.
Leukst, leuker, leuk.
slecht betaald, beter betaald, goed betaald. In het theater is de vergoeding veelal omgekeerd evenredig met de kwaliteit/ artisticiteit van het gebeuren. In mijn geval toch.  

Ik was goed nerveus voor die Sinterklaasshow zaterdag. Het was weeral eens een sprong in het duister: nieuwe liedjes, een ongekende doelgroep en alle bindteksten steunden op improvisatie, maar toen ik de Sint van de trein zag stappen, goed zat, wankel en een uur in de wind naar bier stinkend, met daarachter een slecht gezinde zwarte piet, met zijn jeansbroek nog zichtbaar onder zijn poefbroek, zijn hoofddeksel in zijn handen en een gezicht als van Droopy, voelde ik me meteen de grote professional in het gezelschap. Waarom had ik me in godsnaam zenuwachtig gemaakt als zelfs een zatte Sint getolereerd wordt? Die Sint deed het ondanks zijn alcoholgehalte vrij goed, maar strompelde om de vijf minuten bezweet het podium af om te plassen... en ik maar zingen: 

"Ja, de Sint die is zo dapper. 

Hij vertoont totaal geen sleet! 

Elk jaar lijkt hij nog rapper,  

brengt cadeautjes bij de vleet!"

en de kindjes zongen wildenthousiast mee...

en de oudertjes kletsten rustig verder bij hun koffie en pannekoeken, lachten in hun vuistje en vonden het allemaal geweldig wat ik deed...

Wat een mens niet lijden kan of beter: wat een mens niet stressen kan. Ligt het aan mijn zwangerschap of aan een nog altijd niet verwerkt 'Roza en Boris en Dora' trauma of is Alzheimer stilaan mijn brein aan het veroveren? Vandaag moest ik op de boekenbeurs drie liedjes zingen uit de musical 'de Marbellodiamanten', drie! Moeilijk hoor! Mijn eerste zin van mijn eerste stroofje bleek de eerste zin van het tweede stroofje zodat het liedje niet meer klopte, zodat ik twee keer hetzelfde stroofje heb gezongen, zodat ik het hele liedje al zingend stond te denken: hoe ga ik dat hier oplossen? Plezant. Bij het tweede nummer presteerde ik net hetzelfde. Niet dat het veel mensen is opgevallen, denk ik, hoop ik. Iedereen was verdiept in de quiz waarbij tien kandidaten (kinderen) die al een kruiswoordraadsel-quiz in de Standaard hadden gewonnen streefden naar het winnen van een diamant! Miss diamant was aanwezig, Marc De Bel, Guy Didelez, natuurlijk ook de gebroeders Bernauw van 'de Scriptomanen' en veel flitstoestellen om het bemind gezelschap op de gevoelige plaat vast te leggen. Mark Tijsmans babbelde het geheel vlot aan mekaar. 't Was eigenlijk best gezellig, maar ik had die - in - ballonnen - verpakte - diamanten graag eens gezien. Ik zag wel de gezichtjes, de oogjes van de drie winnaars die steeds groter werden, steeds verrukter naarmate de puntenafroeping vorderde. Het meisje dat als eerste eindigde leek wel een Oscar gewonnen te hebben, zo blij, traantjes in de ogen, handje voor de mond....mooi! Een groot moment in een klein leventje. En ocharme dat kind dat als laatste eindigde. Ze maakte zich klein, draaide zich van het publiek weg en wou van schaamte onder de tafel kruipen. Ik had haar heel graag verteld dat missen menselijk is, dat niemand er wakker van ligt als je eens fouten maakt, dat het allemaal zo vreselijk onbelangrijk is... in een mensenleven, maar op dat moment wou ik het, voor mezelf, toch ook een beetje meer  perfect.

Luchtbelletjes in een glas water, een beestje in een nest vol pluimen, een poezenjong, een zuchtje wind op een glad wateroppervlak en zo nu en dan een windstoot, een aanval op de binnenkant van mijn huid. Mijn buik leeft. Joske, zo noemen we soms dat onbekende wezentje, is nu ook voelbaar voor Rudy die tot nu toe bitter weinig contact met zijn jongste heeft gehad. Vreemd. Vreemd ook dat ik dat mensje even graag zal zien als mijn dochter. Ik denk nog altijd dat dat niet kan, maar ze zeggen dat ik daar niet mee in moet zitten.

Twee avonden genoten,  gedronken, gebibberd en gespeeld: 'Roza en Boris en Dora' voor samen nog geen 40 man.... 
We vragen ons af of het niet beter was een langere reeks op dezelfde plek te spelen, zodat het publiek kon groeien, nieuwsgierig gemaakt door anderen, of misschien, maybe, wie weet was het tijdstip verkeerd maar goed, het is niet anders.

 En toch was het goed.

 Ik moet me al erg vergissen als het niet zo is dat we twee geslaagde theateravonden hebben gemaakt, dat het publiek, ondanks het kleine aantal, heel erg aanwezig was en tevreden, dat er veel gelachen werd, maar ik zag ze ook met grote ogen kijken naar het ultra perfect werkende dikmaaksysteem dat het deze keer niet liet afweten! De nababbel in de foyer was ook uiterst positief. Ze vonden het herkenbaar, schokkend, grappig, maar soms o zo genant. Ik werd zelfs bekroond tot de uitvindster van een nieuwe theaterstrekking: 'het genantisme' omdat het publiek, zo dicht bij ons, zo direct aangesproken, heel dicht op de actie zich vaak geneert als een gedwongen voyeurist en dat is ook de bedoeling. Nu besef ik des te meer dat het wel goed is, dat stuk, en dat ik godverdommenondedju heel veel pech heb gehad vorig weekend.. Maar goed, het was niet anders. We moeten ons bij heel veel dingen neerleggen deze dagen, slikken en verder doen, maar vooral genieten van de kleine triomfen die dit theaterleven uiterst spannend maken.

Morgen nieuwe voorstelling van 'Roza en Boris en Dora'. Mijn moeder zegt als je een autoaccident hebt gehad dat je ze snel mogelijk opnieuw moet gaan rijden. Zo voelt het inderdaad.

5u 's nachts

'Roza en Boris en Dora' was slecht gisterenavond. Het was een vleesgeworden nachtmerrie, een rotvoorstelling, een kloteavond, een kloteweek en ik wou dat een bliksemflits mijn hoofd binnendrong om zaterdagavond 14 oktober voor goed uit mijn geheugen te wissen en vooral uit de herinnering van het publiek. Het systeem dat mij dik moest maken tijdens de voorstelling liet het afweten. Een fout contactje deed de blazer willekeurig aan en uit gaan en ik voelde hoe mijn lekker opgezwollen lijf in elkaar viel en opzwol en in elkaar viel en opzwol. Probeer dan maar eens geconcentreerd te blijven of 'spelplezier' te hebben! Ze hebben het niet gemerkt zeggen ze, maar ze hebben zeker wel gemerkt dat ik te lange pauzes liet, dat de angst in de lucht hing, dat de ruimte gevuld was met zwarte wolken vol ontgoocheling, gevloek en gesakker op dat kloteding die me net toen in de steek liet. Net toen er wat volk in de zaal zat die 'het' kon verder vertellen. Wat verder vertellen? Datgene wat we al zes keer hebben meegemaakt: een boeiende, grappige, bizarre, diepgaande theateravond, een enthousiast publiek, een plezante nababbel. Dat had het moeten zijn.
Nu was het ook wel bizar, maar leeg, schrijnend, vervelend, lang. Zelfs mijn kleine jongen in mijn buik maakte zich nog kleiner en verschool zich beschaamd tussen mijn ingewanden. Je zou voor minder.
Ik had het kunnen weten. Het moést te veel, te goed zijn en iets hing al lang boven mijn hoofd.
Net voor ik vertrok zag ik onze huiskip onder haar hok angstig haar oude lijf tegen de omheining slaan. Ze fladderde, viel om en zong haar zwanezang. Met de kinderen, tranen in de ogen hebben we haar vaarwel geaaid. Ze opende nog heel even haar ogen en blies toen haar laatste adem uit. Ik was beter aan haar sterfbed gebleven: voorstelling afgelast wegens familiale redenen...
Nu ga ik broodpudding bakken, mijn kleine meid  met haar handjes laten ploeteren in het deeg om er alle rozijnen uit te halen en dan eendjes voeren ook al mag dat niet! Ik weet dat ik daar misschien weer vrolijk van word (en de kip begraven.)



Gisteren, de hele dag rond gehost in Gent met affiches, flyers, een man en twee al dan niet geboren kinderen. Alles was er zo veranderd: theaters, winkels, restaurants. De school waar ik vier jaar mijn broek verbrand en versleten heb was helemaal verbouwd, opgekalefaterd, gezellig gemaakt. Het leek in niets op dat muffe gebouw waar ik 10 jaar geleden met grote ogen binnenwandelde. Dat instituut leek toen op instorten en dat was ook zo. Ik denk dat wij de instorting hebben meegemaakt, dat we er middenin zaten, dat het op ons hoofd is gevallen en dat ze het nà ons, uit het puin weer hebben opgetrokken.