Assepoester

Het leek mij een aardig, geestig, lief meisje, onze nieuwe babysit en dat was ook zo. Moyra gaf haar al haar punten, maar het moet gezegd dat wij volwassenen niet zelden beteuterd en verbaasd ons huis verlaten na de strenge woorden van zo'n oppas: "jullie zullen toch wel op tijd thuiskomen? Er was gezegd om 12 uur!" 
Ik zei dat het misschien ook wat later kon zijn want ik wou na de voorstelling een paar mensen terug zien...
"Liever toch niet, want mijn mama wacht thuis tot ze mij kan komen halen. Ik mag niet met de fiets tot hier."
"Waar woon je dan wel?"
"Hier op het einde van de straat. ... Het is een lange straat."
"We willen je wel naar huis brengen."
"Nee, dat wil mijn mama ook niet want ze kent jullie niet. Misschien hebben jullie dan wel gedronken. Dat moeten jullie zeker niet persoonlijk opnemen hoor."
En wij dan weg, de hele avond op onze stoel schuivend, hopend dat het niet te lang zou duren, dat toneelstuk en achteraf haastig de ronde doen van alle bekenden, haastig socialiserend, bijna stotterend nerveus saluut en weg om toch niet te laat... voor mama paranoia.
Ik vroeg haar wijselijk niet hoe laat zij in 't weekend na een avondje uit onder de lakens mocht kruipen. Het zal mij een worst wezen en het kind was toch een beetje gegeneerd, maar ikzelf, voelde mij weer 17: "Rebecca, je kent de afspraak: thuis voor middernacht!" AAAAARCH  !
Dat zal dan wel het gevolg zijn van de 'soft-generation' zoals ze ons zo vaak noemden. Een softere naam kan en wil ik niet zoeken want ik had een hekel aan dat woord, maar binnenkort duwen ze onze jeugd op 17 weer een fopspeen in de mond.