alleen

Terwijl Rudy voor een week nog beter leert koken in het al even regenachtige Frankrijk blijf ik eenzaam achter met mijn kleintjes: een week waar ik eerlijk gezegd tegenop zag. (Meegaan was geen optie. Ik ben al dik genoeg.) Het is al zo lang geleden dat ik op mezelf ben aangewezen dat ik een beetje bang was mezelf zo grondig en zo lang opnieuw te ontmoeten, maar ik geniet! Ik geniet van alle kleine dingen die ik verafschuwde toen ik vòòr Rudy alleen woonde:  Ik geniet van het thuiskomen en het huis in net dezelfde staat terugvinden als ik vertrokken was, van het hongergevoel omdat eten maken voor mij alleen de moeite niet is, van de rommel omdat ik voor niemand moet opruimen, van de hulpeloosheid, het kreunen en steunen als ik zelf de vuilbakken moet buiten zetten en de triomf dat het mij toch maar gelukt is, van wij drietjes, van het feit dat ik op niemand kan rekenen om de kinderen in te tomen, dat ik mij aan niemand kan ergeren, dat ik op niemand kan rekenen, van het verlangen om weer samen te zijn en van het beetje angst 's avonds als ik de deuren sluit. Zo zijn we zeker, mensen? We zoeken naar zekerheid, stabiliteit, maar éénmaal die zekerheid als een rots onder onze voeten hangt dan is een klein beetje aardbeving best wel gezellig al was het maar om de zekerheid te voelen dat je zonder die zekerheid ook wel verder kunt, dat je niet smelt zonder je geliefde