Empathie

Empathie, voelen wat de ander voelt of begrijpen wat de ander voelt en meeleven, daar zou ik meer van willen hebben. Met die eigenschap begaafd kan je altijd de juiste woorden op de juiste momenten zeggen en word je door iedereen leuk gevonden. Dat denk ik soms. Dat zou ik ook graag willen, soms, dat iedereen mij leuk vindt. Ik stap bijvoorbeeld ergens binnen. Ik stel een vraag en wordt afgesnauwd of ik zie blikken tussen mensen die ik liever niet zou zien. Of ik zie een gezicht tot op de grond en krijg een zo kort mogelijk antwoord. Daar kan ik niet tegen. Dan wil ik meer empathie, wil ik weten waarom zij zo tegen mij... Hormonen? Verkeerde vraag op het verkeerde moment? Verkeerde persoon op de verkeerde plaats? Of ik ben ergens, in een nieuw gezelschap, over de drempel van de eerste schaamte, mijn eigen spontane zelf: uitbundig, gekscherend, een kwebbelwijf. Achteraf breek ik dan mijn hoofd en zoek empathisch naar het denken van de anderen: was ik niet te veel, te luid, te open? Was er enige irritatie? Zou ik niet beter een beetje kalmer, gereserveerder, gecontroleerder... ? Kortom: vonden ze mij wel leuk en sympathiek en tof en cool. Dat is stom natuurlijk want na een tijdje zo gecontroleerd en kalm en cool te zijn vind ik het vreselijk saai  zonder mezelf.
Dan gebeurt er zo'n familiedrama: vijf kinderen, alle vijf op een vreselijke manier de keel doorgesneden door hun moeder. Dan ook zoek ik mij suf naar haar gevoelens, naar een aanknopingspunt waardoor ik die moeder begrijp. Maar die zoektocht levert mij nog minder op. Ook niet de verklaringen van anderen helpen mij op weg: het is 'blowing in the wind' en iedere keer als ik nieuwe informatie hoor of zie dan lijkt al het gezegde waardeloos en onjuist. Dan sta ik weer even paf als bij het begin. Het gebeuren blijft aan de andere kant van het begrijpen: het zwarte, de hel, het ongrijpbare gruwelijke en bij nader inzien, wens ik het ook daar te houden. Misschien moeten wij er ons meer bij neerleggen dat zoeken naar empathie, soms, niet nodig is en dat we niet altijd over alles een mening moeten hebben, want van al diegenen die niets te zeggen hebben zijn zij die zwijgen het aangenaamst, wordt gezegd.