Netalsof

Schijn en werkelijkheid. Je moet er leren mee omgaan, zeggen ze, maar het wordt, bij sommige kinderen, met de genen meegegeven.

Ik zie hem door het raam de straat oversteken: de beminnelijke, goedhartige how how how grootvader. Na een zware werkdag komt hij nog even langs. ‘Wacht even, want ik moet plassen’ fluister ik hem door het open raam toe, maar ‘t is te koud en midden het plassen hoor ik zijn how how how ding dong. Moyra huppelt onbevangen naar de deur zich nog niet bewust van de Dutrouxs in deze wereld. Ik strompel met mijn broek half dicht de trap af en zie Goran verstijfd naar de deur staren. Moyra huppelt hem voorbij: “mama, mama de kerstman is hier. De alsoffe kerstman, want ‘t is papa!”

Een dag later hoor ik haar zuchten en klagen: “pfff, ik heb helemaal geen zin, maar ja, het moet!”
“Wat moet er?”
“Ik moet naar de dansles, maar ik heb echt geen zin.”
“Naar de dansles? Ga jij naar de dansles? Op school?”
“Maar nee, mama” ze kijkt me ernstig vermoeid aan: “naar de alsoffe dansles!”

Schermutseling

Tom Lanoyes ‘Schermutseling’ is een absolute aanrader als eindejaarsgeschenk, een kritische, soms hilarische terugblik op een kort verleden. Snel kopen voor het gedateerd is! Lees maar: “Acteren is verhevigd leven. Tijdens elke voorstelling kan alles onherstelbaar fout lopen en toch wordt onder het acteursgild niet gekeken op enig risico meer of minder. Dat schminkt zich maar, of dat schminkt zich juist niet, en dat loopt maar krijsend of prevelend of jankend rond, en dat rookt en snuift en zuipt maar alsof het niets kost, en dat gaat maar uit de kleren alsof er niemand zit te kijken, en dat verklaart elkaar maar de liefde of staat elkaar juist naar het leven, waarbij rekwisieten nog sneller mogen sneuvelen dan principes - niets menselijks wordt overgeslagen en een mislukte scène wordt zelden overgedaan, zelfs niet op een première. Acteren is dan ook het toppunt van het zijn. ...

Met wat dode klei boetseert hij (de acteur) een pop en blaast die grandioos nieuw leven in, met een energie die even ontwapenend is als onvoorwaardelijk. Niet toevallig wordt acteren spelen genoemd. ...

Avond na avond keren zij (de acteurs) zich binnenstebuiten met behulp van maar één instrument. Het zwakste, onbetrouwbaarst van allemaal. Zichzelf. Het eigen, vanaf de geboorte aftakelende lichaam. ... Daarom is het van alle kunstvormen de meest verhevene en ontroerende. De goede acteur en actrice zijn verwekker, drager en kunstwerk tegelijk. ...

Dank je Tom

Tilly

Ik doen dat toch graag, acteren. Bijvoorbeeld ‘Ma, pa ... puinhoop!”, niet meteen het meest artistieke stuk, maar het wicht ‘Tilly’, dat ik speel, weet precies wat gezegd op het juiste moment tegen de juiste persoon. Ze is zo zelfzeker alsof ze perfect kan voorspellen wat de ander zal doen, alsof ze binnen in zijn hoofd kan kijken. De begeerde jongen draait ze dan ook moeiteloos om haar vinger ... zucht. Ze is alles wat ik zo vreselijk benijdde aan vrouwelijke filmvampen. En het werkt. Vooral bij meisjes: ik hoor ze in de zaal zuchten en kreunen tot op het podium. Hun tenen knarsend krullend, knieën tot tegen hun neus opgetrokken, giechelend geloven ze me. Ze geloven dat Tillys en Tims bestaan. Ze willen het geloven, net als ik, toen. Of nog altijd: overlaatst zag ik de film ‘Pride and Prejudice’ en dagen nadien zat ik nog te zwijmelen bij de gedachte aan Mister Darcys smachtende ‘I love you, I love you, I - stamel, stamel - love you’. Zijn hoofd nat van de regen, zijn hemd wat open onder een lange jas, doordrenkt van de modder ... Daar is zelfs een moeder met slaaptekort niet tegen opgewassen.

Kortom: het aanschouwelijk nepleven is fantastisch.