Sarah

Goran, mijn knuffelpeuter, net uit bedje, nog slaapwarm nestelt zich op mijn schoot. Ik steek mijn neus in zijn geurende halsplooi en snuif.
“mmmmm, jij stinkt zo lekker.”
“Maar mama, dat bestaat toch niet, lekker stinken?” zegt mijn superslimme dochter van 4. “O jawel” antwoord ik “als je later zelf mama bent zal je weten dat dat eigenlijk wel bestaat: lekker stinken.”
Ze kijkt trots en verlangend: “als ik mama word? Ik zal veeeeeeel mama worden hoor!” Dat stemt mij tevreden. Het grootmoederschap lijkt mij nu al iets om naar uit te kijken: “hoeveel kindjes wil jij dan wel?”
“Ik wil er 1, 2, 3, 4.” Ze telt ze op haar kaboutervingertjes “5, 6, 7, 8, 9, 10! En ik noem ze allemaal .....” met haar armpjes toont ze ze allemaal met een grote ballerinazwaai in de lucht: “Sarah!”