Smoesjes

Weet je waar ik de schijterij van krijg: mensen die na een voorstelling over koeien en kalveren babbelen, over je witte tanden, je nieuwe haarkleur, over van alles en nog wat, behalve over je voorstelling. Of mensen die zeggen : ”ik ga je bellen” als je ze vriendelijk, vrijblijvend vraagt om aan iets mee te werken en dan lekker nooit, nimmer bellen en daarna, als ze je nog eens per ongeluk - waarschijnlijk “oei daar is ze” - tegen het lijf loopt staan ze je onschuldig voor te liegen : “ik ga je bellen hoor, als ik meer weet”. Tarara. Dan wéét je gewoon dat ze je afschepen, maar ze zijn zo lomp dat ze het niet durven zeggen. Of mensen die je per mail een vraag stelt en nog eens en nog eens en ze blijven over van alles en nog wat terug mailen, je vraag omzeilend omdat ze niet willen, niet kunnen, niet durven antwoorden terwijl dat antwoord niet eens zo moeilijk is, niet eens zo delicaat. WAAROM DOEN MENSEN DAT? Of mensen die je al jaaaaaaren, iedere keer opnieuw, dezelfde zinnetjes toefluisteren: “’t Is al veel te lang geleden! Ik heb nog steeds een cadeautje voor je kindje. Als je eens passeert: spring gerust binnen.” O ja, ik ga eens binnen springen en vragen of dat cadeau daar nog ligt! Dat doet me denken aan onze overleden overbuurvrouw, een forse, oude dame, direct en zonder gène: “zeg, g’ hebt een kleine. Als g’ onze cadeau wil dan moet je erom komen! Ik kan niet meer uit mijn huis.” Dat vind ik eerlijk en grappig en gerechtvaardigd, maar die mensen zijn niet oud en niet fors en die gaan elke dag uit hun huis. Die zien het gewoon niet zitten om zelf eens langs te komen of die willen dat cadeau zelf of hebben hem al lang aan iemand anders gegeven of die zijn non de ballen geïnteresseerd in mijn kleine of die hebben je allang uit hun adresboekje geschrapt, maar durven dat niet toe te geven en het erge is: zij staan wel nog in mijn adresboekje !! (want met die zinnetjes scheppen ze bij mij telkens valse verwachtingen, stom dat ik ben.) Daarom zit ik hier nu op zoveel antwoorden te wachten, zoveel mailtjes en nog veel meer telefoontjes, mijn kast vol koekjes voor al die valse beloftes die ooit eens zouden langskomen. Weet je wat? Ik eet ze vandaag, nu, direct allemaal zelf op. nèm!