Tilly

Ik doen dat toch graag, acteren. Bijvoorbeeld ‘Ma, pa ... puinhoop!”, niet meteen het meest artistieke stuk, maar het wicht ‘Tilly’, dat ik speel, weet precies wat gezegd op het juiste moment tegen de juiste persoon. Ze is zo zelfzeker alsof ze perfect kan voorspellen wat de ander zal doen, alsof ze binnen in zijn hoofd kan kijken. De begeerde jongen draait ze dan ook moeiteloos om haar vinger ... zucht. Ze is alles wat ik zo vreselijk benijdde aan vrouwelijke filmvampen. En het werkt. Vooral bij meisjes: ik hoor ze in de zaal zuchten en kreunen tot op het podium. Hun tenen knarsend krullend, knieën tot tegen hun neus opgetrokken, giechelend geloven ze me. Ze geloven dat Tillys en Tims bestaan. Ze willen het geloven, net als ik, toen. Of nog altijd: overlaatst zag ik de film ‘Pride and Prejudice’ en dagen nadien zat ik nog te zwijmelen bij de gedachte aan Mister Darcys smachtende ‘I love you, I love you, I - stamel, stamel - love you’. Zijn hoofd nat van de regen, zijn hemd wat open onder een lange jas, doordrenkt van de modder ... Daar is zelfs een moeder met slaaptekort niet tegen opgewassen.

Kortom: het aanschouwelijk nepleven is fantastisch.