Oogontsteking

Wij koesteren nu het koele donker, het zachte, zwoele donker. Hoe vreselijk pijnlijk licht kan zijn, daar hadden we geen vermoeden van. De wereld staat op zijn kop in deze dagen: gordijnen dicht, met een zonnebril binnen en verlangen naar regen. Nu en dan, omdat het moet, snel, snel naar buiten om tussen een nietsvermoedende, wazige, in licht badende massa onze kinderen van school te halen. Onze handen beschermend boven onze ogen, het hoofd naar beneden, zoekend. "Kom maar mama" Ze neemt mijn hand vast. "Het is langs hier." Ditmar die altijd zo hand in hand met ma of pa of zus (ruzie of niet) door de wereld stapt vraagt ons over wat we het hebben. "Onze ogen, jongen, ze doen zo'n pijn." maar hij is alweer in een andere wereld, van Pokemon en konsoorten. Over oogproblemen moet je niet zagen, tegen een blinde.

Dustin Hofman

Eindelijk wat meer tijd voor onszelf, vakantie in zicht, mooie dingen verwezenlijkt om van uit te rusten en dan patat: Goran een dik oog, Rudy een dik oog, ik een dik oog, Rudy twee dikke ogen, ik twee dikke ogen en Moyra ook een dik oog. De grote kinderen kijken nog uit al hun doppen en lopen in grote bogen langs ons heen terwijl wij zielig, etterend, mopperend, huilend en knipperend vechten tegen een onbekende, onbeschofte, wrede vijand. 's Morgens zoeken we op de tast naar water om onze ogen open te wassen en zelfs in het stikdonker dragen we een zonnebril. We willen niemand traumatiseren. Achter mijn oren voel ik nu ook al mijn klieren opzwellen en het doet pijn als ik slik. De dokter zegt dat we gewoon moeten wachten en uitzieken. Het is niet zo erg als het lijkt, zegt hij, maar volgens mij moeten we in quarantaine. Een onbekende, tropische ziekte heeft ons, simpel Belgisch gezin, als eerste getroffen, maar weldra zal ons Vlaamse ras niet meer van deze wereld zijn...
(Ze moeten het maar weten. )
Waar is Dustin Hoffman als we hem nodig hebben?

Verkiezingen

k begrijp weinig van het menselijk stemgedrag. Dirk Draulans gaf mij op zijn Knack-blog  meer uitleg. Daarvoor verwees hij naar een andere wetenschapper. Daniel Gilbert. Dat vind ik wel: er is veel wetenschap nodig om een beetje logica in het Vlaamse kiesgedrag te vinden:

"Onze hersenen zijn geprogrammeerd om bang te zijn van een herkenbare vijand, een menselijke vijand, een moslim met een baard, of van een groot beest waarvoor we meteen op de vlucht moeten. Alle menselijke gemeenschappen hebben morele regels inzake voeding of seksualiteit, maar geen enkele heeft er inzake atmosferische chemie. 



Broeikasgassen, we zien ze niet. Wij zijn vooral bezig met de anderen, niet met de wolken en de komende winters. Zo is het ook totaal onrealistisch dat wij jarenlang in de ban geweest zijn van een dreiging met anthrax: een biologisch wapen dat tegen ons gebruikt zou kunnen worden, dat zelfs naar ieder van ons zou kunnen worden opgestuurd, in een brief. Een dreiging van mensen. Het aantal doden dat anthrax in ons land maakte, is nul. Het aantal doden dat warme zomers de voorbije jaren veroorzaakt hebben, loopt in de duizenden. 
We zijn evenmin bang van malaria, een ziekte die elk jaar honderdduizenden slachtoffers maakt, en die oprukt als gevolg van de klimaatverandering. Zelfs aids jaagt ons geen angst meer aan, hoewel ook dat een echte doder is. ... Het klimaat is daarenboven een sluipende kwaal, iets van heel langzame veranderingen. Ook daar zijn onze hersenen niet voor gemaakt. Die reageren op sterke, onmiddellijke prikkels. Die projecteren niet ver vooruit. In die zin is de kans groot dat het moslimterrorisme ons langer in de ban zal houden dan het klimaat. Daarom is het Vlaams Belang natuurlijk zo bang van het klimaatdebat: het is bezorgd dat het de aandacht van de mensen zal weghouden van wat het zelf als de grootste bedreiging beschouwt, en waaruit het zijn succes puurt: de vreemdeling. Als er iets is waar onze hersenen allergisch op reageren, zijn het wel vreemdelingen. 
Wij zijn over het algemeen banger van mensen dan van het weer.

De kans dat moslims ons meer geld zullen kosten dan de klimaatopwarming is zo goed als onbestaand. De klimaatopwarming gaat ons massa's geld kosten als we niet tijdig ingrijpen. De mensen zijn ook niet bezorgd om de toekomst van hun kinderen. Ze zijn bezorgd om hun kinderen, dat ze niet van hun stoeltje vallen, niet onder een auto lopen, het goed doen op school, een degelijk lief vinden, heelhuids terugkeren van een avontuurlijke trip. Maar ze zijn niet bezorgd om het lot van hun kinderen binnen vijftig jaar, als ze er zelf geen verantwoordelijkheid meer voor dragen. Dan moeten de kinderen hun eigen boontjes doppen. Het klinkt hard, maar het lijkt de realiteit. Onze hersenen zijn niet gemaakt voor bezorgdheid op de lange termijn. Onze hersenen hebben een overlevingsinstinct op de heel korte termijn. "

werken

Een dag doorstrepen betekent tegenwoordig een pakje blaren in de kast gooien: toneeltje afgeleverd. 10 toneeltjes van mijn leerlingen (toneel) in Asse en Sint Niklaas en een toneeltje van mezelf:  'Ma, Pa...Puinhoop!'  Dat ligt nu ook voor even in de kast. We hebben een toonmoment gehad, voor Child Focus (de aanvrager), voor een klasje uit Antwerpen en collega's en pas in September gaat het 'opgepoetst' in première, in het atomium. Raar is dat: adrenaline-bedwelmd door het leven stormen en dan opeens, niets meer. Na de voorstelling, op een geestig terrasje in Antwerpen, kwebbelend en discussiërend over wat wel en wat niet moet worden verbeterd had ik er al last van: ik wou nog en meer, theater!

Veel tijd voor het zwarte gat heb ik wel niet. Ik zit weer volop in de baby's. Mijn Goran zit met een dik oog. (Eerst een ontsteking dan een allergie op de medicatie tegen die ontsteking) en ik werk mee aan een nieuwe dvd over baby's van uitgeverij Beeldtaal.. Schrijven, schrijven, schrijven en veel nadenken: over baby's, over woorden, mooie woorden en juiste woorden. Het voelt alsof ik weer aan een thesis werk. Het voelt goed