Eindelijk wat meer tijd voor onszelf, vakantie in zicht, mooie dingen verwezenlijkt om van uit te rusten en dan patat: Goran een dik oog, Rudy een dik oog, ik een dik oog, Rudy twee dikke ogen, ik twee dikke ogen en Moyra ook een dik oog. De grote kinderen kijken nog uit al hun doppen en lopen in grote bogen langs ons heen terwijl wij zielig, etterend, mopperend, huilend en knipperend vechten tegen een onbekende, onbeschofte, wrede vijand. 's Morgens zoeken we op de tast naar water om onze ogen open te wassen en zelfs in het stikdonker dragen we een zonnebril. We willen niemand traumatiseren. Achter mijn oren voel ik nu ook al mijn klieren opzwellen en het doet pijn als ik slik. De dokter zegt dat we gewoon moeten wachten en uitzieken. Het is niet zo erg als het lijkt, zegt hij, maar volgens mij moeten we in quarantaine. Een onbekende, tropische ziekte heeft ons, simpel Belgisch gezin, als eerste getroffen, maar weldra zal ons Vlaamse ras niet meer van deze wereld zijn...
(Ze moeten het maar weten. )
Waar is Dustin Hoffman als we hem nodig hebben?
zaterdag 16 juni 2007
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten