Moyra, bijna 2,5 jaar, is vandaag naar school gegaan, voor het eerst, een halve dag om te 'proberen'. Het kleintje maakte zowaar een dansje toen we haar vorige week vertelden dat ze eens naar 't school' mocht, die felbegeerde plaats waar grote zus en broer elke week verdwijnen. Helaas verdwijnen broer en zus ook naar een andere stad en een andere mama. Meisje Moyra lijkt het nog altijd niet te begrijpen. 
Maar ze verlangde ook om een andere reden:. elke morgen, elke middag, elke avond staat ze namelijk reikhalzend op haar teentjes door het raam van haar kamer te kijken naar de kinderen op de speelplaats beneden, vlak voor ons huis. Daarvan deel uitmaken leek haar geweldig interessant, maar toen we beiden, zo hand in hand, die drukte vanop de grond meemaakten voelden zowel moeder als dochter zich vreselijk beteuterd, triest, slik, een krop in de keel. Ik lachte groen naar alle bekenden en zij bleef mokkend naar haar schoentjes kijken. Gelukkig  mocht ik binnen bij haar blijven en dat heb ik afwisselend met Rudy gedaan. We weken amper van haar zijde want onze felle, dominante juffer was opeens weer een freel, afhankelijk, klein, breekbaar wezentje dat amper een woord over haar lippen kreeg, voorbeeldig, ernstig op haar stoeltje zat en ons met vragende, natte ogen bij zich hield. Toch was ze heel erg trots op de plak-tekening-bloem die ze had gemaakt, toonde ze aan de grote kinderen die haar tijdens het speeluurtje hadden rondgewandeld,  maar voorlopig hebben we die speelplaats toch liever, nog even, beneden, en wij, wat hoger, achter het raam, veilig thuis

Gisterenavond voor 't eerst weer 'gewerkt': kinderen bij oma en opa gedropt met potjes kostbare afgekolfde melk en dan snel, snel in Heule een 'moorddiner' gespeeld voor een wild, uitgelaten, feestend lerarenkorps. 't Was behoorlijk 'heavy'. We hebben voor ons applaus hard moeten werken! Niet alleen omdat ik moe was (normaal lig ik rond dat uur al op een hoopje in de zetel) maar vooral omdat onderwijzend personeel wel écht zo'n vreselijk moeilijk, moeilijk publiek blijkt te zijn. Ofwel lijken ze niet te leven ofwel spelen ze, babbelen ze, brullen ze je van de planken en dat was gisterenavond zeker het geval. Ze taterden, brulden, lachten tegen elkaar op, om ter luidst, om ter 'grappigst', maar één vrouw brak toch alle records. Ze was nog geen beetje in een 'manische' periode, 'euforisch' zeiden ze ons, maar wij vonden haar vooral hysterisch. Ze gilde ons omver, sloeg tijdens haar conversaties met haar vlakke hand hard op de tafel, soms in haar bord zodat het eten in het rond spatte en de mensen een halve meter boven hun stoel wipten. Wanneer we voor die ganse bende moesten spreken, een taak die vooral voor mij was weggelegd, moest dat boven het hysterisch gekrijs van dat mens. Vaak vluchtte ik de keuken in, waar de vrouw van de catering haar 2 maand oude baby zat te voeden en waar we, natuurlijk, lekker knus veel te vertellen hadden.

Stel je voor:

Ik: "Ik arresteer je voor openbare dronkenscha...."

Dat mens: "WAAROM ? WAAROM ? WAAROM HEB JE HET GEDAAAAAN ? JIJ ONDERKRUIPER ? OOOO EN IK VERTROUWDE JE! WAAROM? WAAROM? ZEG HET! ZEG HET! ZEEEEEEG HET!"

Ik: "eh......dus...Ik arresteer je voor openbare dronkenschap en verboden wapen....."
Dat mens: "ZEEEEG HET! WAAROM? WAAROOOOM?  ... enzovoort "

Maar goed. Zij vonden het dus wel goed. Ze waren zelfs dolenthousiast en het eten was heerlijk (ook al hebben Rudy en ik het dessert moeten missen: de afgekolfde melk was op.) Maar vooral: ik heb een drempel overwonnen: Goran voor even achterlaten, met flesjes laten drinken en mezelf iets anders laten doen dan baby-zorgen. Het heeft me verse energie gegeven, nieuwe input. Het heeft me weer een plaatsje binnen de knotsgekke grote mensenwereld gegeven. 

"Moyra doe je broek aan!' (rustig
)
"Nee !" (Ze huppelt weg en verbergt zich achter het bed.)  

"Moyra doe je broek aan!" (met lichte aandrang)

"Nee !"

"Moyra ga je mee naar de winkel?"

"Ja!"

"Dan moet je je broek aandoen!"

"Nee!"
Ik neem haar iets hardhandig tegen me aan en hou de broek voor haar open. Het is tenslotte nog een klein meisje. Ze laat zich plat op de grond vallen en stampt me met de beentjes weg..

"Ga je tegen het muurtje staan?"

"Neeeeee !" (gillend met hoge frequentie.)

"Doe dan je broek aan!"

"Nee!"

"Ok, dan sta je tegen het muurtje." Ik trek haar aan één arm recht en duw haar iets hardhandiger tegen het muurtje.
"Wéééééééééééé! Mamaaaaa! Pakke!" dikke tranen rollen over haar gezicht. Ze kijkt me helemaal ontdaan met droeve ogen aan.

"Je moet gehoorzaam zijn!"

"Wéééééééééé! Mama! Pakke doen!"

"Ga je je broek aandoen?"

"Ja." (beteuterd)

Als een lammetje laat ze zich haar broek aandoen. Haar gezichtje breekt open in een stralende glimlach: "Moya flink é mama?" zegt ze.

Er zijn geen dagen of nachten meer: alles loopt in elkaar over: voeden, verversen, troosten, slapen, voeden, verversen, troosten, slapen...Mijn zoon drinkt ook mijn verstand weg, want ik ben leeg. Ik ben een beestje, een moederbeestje dat alleen nog maar voelt, véél voelt, en snuffelt en kijkt, maar niet meer denkt. Dat hoeft ook niet. Er is nog tijd genoeg om te denken...

Ditmar (9) vertelt: "Ik ging naar het toilet, om 4 uur vannacht en toen ik terug in mijn bed klauterde (een stapelbed!) toen hoorde ik een fijn meisjesstemmetje: "ik hie slape!" En ze sliepen: broer en zus, als sprookjeskinderen, in elkaars armen...

Het is dat hij zo mooi is, zo onwaarschijnlijk mooi, die ogen, die mij zo ongedwongen, vragend, bewonderend aankijken zodat ik erin verzink en dat hij zo ruikt, zo naar mij, naar iets wat ik ken, waar ik thuis ben.

Dat jongetje is zo lief, klein, teer, zoet, zacht, freel en breekbaar, maar vraagt zoveel, zoveel, zoveel ...
Vandaag potjes gevuld met snot en tranen...

Wij zijn moe! Wij slapen maximum 3 uur aan 1 stuk door en dan is dat lang, maar nu ligt die snoodaard al vier uur in de zon te snurken! Waarschijnlijk omdat hij uitgeput is van het huil-schreeuwbad, van de neusspoelingen, van de vele krampen tijdens het afgelopen etmaal en van het zuipen 's nachts !. 

Wij verlangen ook naar meer lente, naar wat regelmaat, rustige regelmaat.
Wij genieten toch van het groeiende, steeds veranderende nieuwe leven naast ons en van die andere mini-mensjes in dit huis die zo harmonieus, vol liefde samen spelen, lachen, giechelen, opgroeien en steeds meer persoonlijkheid krijgen ondanks ons druk, druk baby-leven.

Wij zijn ook een beetje ziek aan 't worden: niezen, snotteren, keelpijn... Wij zijn de hele lange winter gezond gebleven.
Wij zijn bevallen en patat: eczema, puistjes in het gezicht, allergie en snot... Zwanger zijn lijkt dan toch, in bepaalde opzichten, gezond!

Als ik borstvoeding geef kijk ik MTV:

50 Cent met zijn lelijke kop tussen allemaal  mooie, blote, heupwiegende vrouwen. Als ik zo'n lelijke kop had zou ik ook wel videoclips maken met mooie, blote, heupwiegende vrouwen. Zo'n kans kon hij niet laten liggen.
Halfblote, heupwiegende Kate Ryan, bruingeblakerd of met choco ingesmeerd, gegeneerd geil alsof ze voor 50 Cent staat te dansen. Als ze daar nu eens een kudde mooie, blote, heupwiegende mannen hadden bijgezet dan was het toch origineler geweest.
Madonna omringd door een multicultureel amalgaam van uitstekende dansers die elkaar afwisselen, aanvullen, beantwoorden in een wervelend dansgevecht. Ze werken naar een climax toe: zij, madam de ster herself in haar nieuwste discopakje. Oei. Ze kan niet dansen! Ze ligt te kronkelen als een vis op het droge, springt dan op een hek, wil die kapot maken of zo, maar dat lukt niet en wordt daar precies kwaad om want ze gaat weer liggen kronkelen op de vloer... Die clip is waarschijnlijk mislukt? 

Bezoekje bij de dokter, alleen, jawel voor de tweede keer alleen. Het zat er weer propvol in de wachtzaal en, uit wat later zou blijken, waren een paar lokale oudjes zo vriendelijk mij voorbij te steken. Maar wachten doet geen zeer, als moeder, zeker met een stapel lekker verteerbare modeboekjes in de buurt, ware het niet dat Goran honger had. Hij had al de hele ochtend honger en ik wist dat Rudy en Moyra voortdurend naar zijn hongerig geween moesten luisteren. Bij de dokter haastig alles gevraagd, haastig bloed laten trekken, haastig nog wat over 't leven gekletst en dan naar huis gelopen. (dat is in mijn huidige toestand nog altijd niet simpel) Thuis: "Ach, Becca, heb je mijn smsje niet gehad? Hij slaapt!" ...
Zo jong, zo fris, zo hulpeloos en hij kan me al missen. 

Bezoekje bij de dokter, alleen, jawel voor de tweede keer alleen. Het zat er weer propvol in de wachtzaal en, uit wat later zou blijken, waren een paar lokale oudjes zo vriendelijk mij voorbij te steken. Maar wachten doet geen zeer, als moeder, zeker met een stapel lekker verteerbare modeboekjes in de buurt, ware het niet dat Goran honger had. Hij had al de hele ochtend honger en ik wist dat Rudy en Moyra voortdurend naar zijn hongerig geween moesten luisteren. Bij de dokter haastig alles gevraagd, haastig bloed laten trekken, haastig nog wat over 't leven gekletst en dan naar huis gelopen. (dat is in mijn huidige toestand nog altijd niet simpel) Thuis: "Ach, Becca, heb je mijn smsje niet gehad? Hij slaapt!" ...
Zo jong, zo fris, zo hulpeloos en hij kan me al missen. 

Zopas naar buiten geweest, voor 't eerst alleen, sinds weken. Ik heb mezelf uit mijn stoel moeten sleuren, trekken, duwen, maar het moest  en toen ik, een beetje ongemakkelijk hinkend, mijn ogen tegen het zonlicht beschermend, buiten kwam rook ik, voelde ik, hoorde ik ondanks de hoopje rest-sneeuw, tussen de hagel - en sneeuwbuien door...de lente! Ze was er. Ze is op kousenvoeten langs mij gepasseerd en heeft zich stil en onzichtbaar buiten onze muren in de bomen genesteld.

"Jaaaaaaaa ! Geluuuuuuk! Jaaaaaaa! Joepieieieieie!" gilt Moyra en loopt in haar piekeblootje rond het gele plasje in het witte potje, haar wijsvingers boven haar hoofd gestrekt: "Jaaaaaa! Koekje, Snoepje, Kokolaaaaaaatje, jiiiiiiiiij!!!!'

"Jaaaaaaaa! Geluuuuuukt! Jaaaaaaa! Joepieieieie" gil ik ook en dans een dansje mee: "Jaaaaaaaaa! Mijn dochter gaat op't poooootje, mijn zoontje slaapt al bijna vier uur doooooor! Ik kan daaaaansen zonder pijijijijn, zonder dikke buik en de kilo's vliegen er aaaaaaf! jaaaaaaaaaaaa! 't Leven is moooooooi! Joepieieieie: koekje, snoepje, kokolaaatje!"

Een nachtje uit het leven gegrepen: Het leven zoals het is: 

Ze lagen allemaal te snurken: oma en opa Tanghe, met de twee zonen van hun zoon (hun kleinzonen dus) en hun dochter (dat ben ik) met haar 'klein gezin'. (Rudy, Moyra en Goran). Ze lagen allemaal te snurken in de gezellige open ruimte van Opa Raf. (Hijzelf snurkte het luidst). Alles was rustig. Alles was goed. Goran, 1 week oud, slurpte stipt om de 2 uur een Becca-borstje leeg en viel toen als een blok in slaap. Dat was veel, om de 2 uur, maar wat toen een zware nachttaak was leek niets in vergelijking met de kindergekte die om 2 u 30 losbarstte. Het kleine meisje, het enige meisje, Moyra, had namelijk iets verkeerds gegeten en kotste na een valse start haar bedje onder met sinaasappelprut. Papa Rudy droeg haar druipend naar de badkamer terwijl mama Becca, slaapwankel, het bedje ververste. Net op dat moment liet kleinzoon Titiaan  (9 maand) blijken geen zin te hebben in slapen. Hij weende, zeurde, jankte 'mamamamamama', onophoudelijk, tot oma Olga hem uit zijn bedje tilde. Dat vond hij goed. Oma mocht rondwandelen, hem sussen of met hem spelen. Dat was ook goed: om 3 uur 's nachts wat spelen. Slapen of gewoon neerliggen was  helemaal geen optie. Ondertussen huppelden papa Rudy en Becca - haar zoon bengelend aan de borst - om beurten het bed uit om met hun dochterlief in de armen naar de badkamer te hollen om er een vers kwakje kots op te vangen, maar meestal waren ze toch iets te laat. De berg wasgoed stapelde zich op in de wasbak. Ook Goran was toen opeens klaarwakker en snuffelde, kirde, kreunde er lustig op los tijdens de luttele minuten rust zodat zijn papa hem sussend op de borst moest leggen en wonder boven wonder: zo sliepen ze om 5 uur in! ...tot 6 uur, want toen had Goran weer honger. Titiaan lag toen ook weer in bed en Moyra was leeg. Opa Raf snurkte vredig verder. Het was bijna gezellig.

 't Ligt wit buiten en mijn kersverse, roze zoon ligt ook in wit. Die zoete, zachte jongen doezelt in zacht katoen en kant, slaapt zich naar de andere kant van de wereld terwijl buiten het koude donzen dekbed van de daken druipt en auto's gedempt passeren omdat ze hem niet wakker willen maken. Alles is rustig zo.