Assepoester

Het leek mij een aardig, geestig, lief meisje, onze nieuwe babysit en dat was ook zo. Moyra gaf haar al haar punten, maar het moet gezegd dat wij volwassenen niet zelden beteuterd en verbaasd ons huis verlaten na de strenge woorden van zo'n oppas: "jullie zullen toch wel op tijd thuiskomen? Er was gezegd om 12 uur!" 
Ik zei dat het misschien ook wat later kon zijn want ik wou na de voorstelling een paar mensen terug zien...
"Liever toch niet, want mijn mama wacht thuis tot ze mij kan komen halen. Ik mag niet met de fiets tot hier."
"Waar woon je dan wel?"
"Hier op het einde van de straat. ... Het is een lange straat."
"We willen je wel naar huis brengen."
"Nee, dat wil mijn mama ook niet want ze kent jullie niet. Misschien hebben jullie dan wel gedronken. Dat moeten jullie zeker niet persoonlijk opnemen hoor."
En wij dan weg, de hele avond op onze stoel schuivend, hopend dat het niet te lang zou duren, dat toneelstuk en achteraf haastig de ronde doen van alle bekenden, haastig socialiserend, bijna stotterend nerveus saluut en weg om toch niet te laat... voor mama paranoia.
Ik vroeg haar wijselijk niet hoe laat zij in 't weekend na een avondje uit onder de lakens mocht kruipen. Het zal mij een worst wezen en het kind was toch een beetje gegeneerd, maar ikzelf, voelde mij weer 17: "Rebecca, je kent de afspraak: thuis voor middernacht!" AAAAARCH  !
Dat zal dan wel het gevolg zijn van de 'soft-generation' zoals ze ons zo vaak noemden. Een softere naam kan en wil ik niet zoeken want ik had een hekel aan dat woord, maar binnenkort duwen ze onze jeugd op 17 weer een fopspeen in de mond.

Vervolg op 05/10/06

Zegt ze: "een beetje versterkend schuim, mevr...". Ik zeg "nee!". Zegt ze "helemaal naturel? Misschien een beetje wax?". "NEE!" zeg ik en geef mezelf heel demonstratief een schouderklop. Zegt ze: "wild drogen of brushen?"  Ik zeg, voor ik kan twijfelen, nadenken of aarzelen: "GEWOON DROGEN, WILD, ALST - U - BLIEFT!" "Ja, dat zal u wel staan, mevrouw, ge hebt echt een schoon gezicht om zo speciaal blablabla..." terwijl ze mijn haartooi nonchalant door elkaar woelt, nonchalant een wolkje wind er door blaast, nonchalant de brushborstel pakt en ZONDER VERPINKEN MIJN HAAR ALSNOG IN EEN BOLHOEDKAPSEL BLAAST !!!!!

Ik zit paf. Kan mijn ogen niet geloven en krijg uit mijn droge keel geen woord meer, behalve: "dankuweltiswreedschoonmerci". 
"Dat is dan 42 euro, mevrouw."

...

"Wat zeg je?"

"Dat is dan 42 euro, mevrouw, ja sorry, maar de prijs is wat opgeslagen."
MAAR IK HEB NEE GEZEGD ! denk ik met een hoop scheldwoorden er achteraan, maar zeg poeslief: "alstublieftmercidankuwel."

Ook daar zien ze mij niet meer terug.

Wordt misschien vervolgd.

1 jaar

Het lijkt zo lang geleden dat hij in mij...

en nu zo flink en groot, kleine liedjes zingend, door het leven stoer kruipend, met kletsende handjes de trap op en zelfs al af, gierend giechelend als je "boe" en zo lief, zo lief: toch nog helemaal van mij...

BV

Als je voor een bepaald persoon de deur definitief wil sluiten, gedaan, fini, de wonden zijn te diep, er is geen weg terug en die persoon wordt Bekende Vlaming dan gaat dat niet. Dan staat die mens opeens voor uw neus, in uw huis op de meest onverwachte momenten zonder goedendag te zeggen of je hoort hun stem in de auto, in de living als je er net niet meer aan dacht, als je erover was, hoeveel pijn, hoeveel gekwetst je bent. En als je haar/hem dan niet gezien of gehoord hebt dan zijn er nog altijd de anderen die u briefen: "heb je ze gehoord, heb je ze gezien?" Alsof ze je er een dienst mee bewijzen. Natuurlijk is er nog altijd de zapper of de radioknop: zap weg, zap dood, salut! Of je kan hen vanalles in het gezicht gooien, "stomme koe, onnozele pipo, ge staat weeral te liegen dat ge 't zelf gelooft!"  zonder dat ze 't weten of maar kunnen antwoorden. Dat doet dan weer goed, natuurlijk, maar dan staat die deur weer op een kier. Je wordt er niet rustiger door en relativeren lukt nog minder....
Er moeten daar toch heel veel mensen last van hebben?

Griep

Ditmar en ik houden een wedstrijdje: om ter langst gezond blijven in een huis stampvol virussen en aanverwante sappen.... Van de zes leden van ons gezin zijn wij de enigen die nog niet gesneuveld zijn door een vreselijk smerig griepvirus die een mens een week lang op stervens na dood in de zetel doen liggen. Moyra is er erg aan toe. Ze hoest zichzelf kapot en er lijkt niets te helpen waardoor ik elke nacht om de twee uur moet opstaan om haar met veel troost wat warme thee te geven. Het rare is dat ik er tijdens de dag toch redelijk fit bij loop, humeurig, maar fit. Ik vraag me af wat mijn lichaam met mij in petto heeft? Lekker wachten tot iedereen genezen is om dan te capituleren of voor één keer supersterk het slagveld overleven? Zo zit het leven altijd vol verrassingen.

Bruine handen

Als ik zo hoor dat er koppels in Sint Niklaas niet willen trouwen omdat de schepen een zwarte is en dat bepaalde individuen in ziekenhuizen niet willen verzorgd worden door iets bruinere verpleegsters dan denk ik zo: wees consequent! Vraag die zielige zieken 's morgens: "Wat wil je drinken?...koffie? Nee, dat gaat niet mijnheer/mevrouw. Die koffie is gemaakt van koffiebonen, door zwarte handjes geplukt. Dat wil u vast niet drinken. Thee? Ook niet goed voor u, mijnheer/mevrouw: bevuild door buitenlandse handjes. Misschien kunt u water drinken. Uit Spa. (maar dat ligt wel in Wallonië. Is dat een probleem?) O ja: de choco op uw boterham heb ik er ook afgeschraapt. Je weet wel waarom, maar u kunt wel boter krijgen. Wat het middagmaal betreft: heerlijke kip! De rijst erbij zal ik aan u laten passeren, de ananas en de kerriesaus zal u ook wel niet smaken, maar er is wel kip! Heerlijke, Vlaamse kip. Of bent u vegetariër?"