acteren

Soms is het toch een vreemde job, acteren: vandaag een hele dag geweend, gelachen, geweend, gelachen, geroepen, mij kwaad gemaakt, ermee gelachen, mijn tranen geforceerd, gekeken, gestaan, gesnotterd, gelachen en nog eens veel geweend, 50 keer opnieuw. Mijn zogezegde baby was uitgedroogd, uitgemergeld, uitgeput in 't spoed, voor 'Spoed', je weet wel, de serie. Ook vreemd: als vreemde (onbekende) eend in een vaste groep vol bv's die al maanden samenwerken je volledig laten gaan, figuurlijk in je blootje gaan staan en hopen dat ze het kunnen waarderen. Soms lukt dat, soms lukt dat niet. Het is moeilijk om 10 keer na elkaar even hevig te huilen, maar soms ben je in beeld, soms niet en dan doet het er niet toe. Het is nu maar te hopen dat ze de mooie, emotioneel juiste huilpartijen hebben vast gelegd anders gooit half Vlaanderen mij bij: 'fout, fout, fout' terwijl ik weet: soms was het ook wel 'goed, goed, goed.' En net dat maakt het spannend.