Netalsof

Schijn en werkelijkheid. Je moet er leren mee omgaan, zeggen ze, maar het wordt, bij sommige kinderen, met de genen meegegeven.

Ik zie hem door het raam de straat oversteken: de beminnelijke, goedhartige how how how grootvader. Na een zware werkdag komt hij nog even langs. ‘Wacht even, want ik moet plassen’ fluister ik hem door het open raam toe, maar ‘t is te koud en midden het plassen hoor ik zijn how how how ding dong. Moyra huppelt onbevangen naar de deur zich nog niet bewust van de Dutrouxs in deze wereld. Ik strompel met mijn broek half dicht de trap af en zie Goran verstijfd naar de deur staren. Moyra huppelt hem voorbij: “mama, mama de kerstman is hier. De alsoffe kerstman, want ‘t is papa!”

Een dag later hoor ik haar zuchten en klagen: “pfff, ik heb helemaal geen zin, maar ja, het moet!”
“Wat moet er?”
“Ik moet naar de dansles, maar ik heb echt geen zin.”
“Naar de dansles? Ga jij naar de dansles? Op school?”
“Maar nee, mama” ze kijkt me ernstig vermoeid aan: “naar de alsoffe dansles!”