Kolos

Work in progress

Weesje

Moyra wil op mijn schoot, maar ze wil zoveel op mijn schoot. Ik krijg er platte dijen van. Dus zeg ik "nee". "Papa, mag ik op jouw schoot?" Wij zijn consequent dus hij zegt "nee. Ga maar mooi op je stoel zitten." Ze kijkt beteuterd, trekt haar schouders op en gaat weer op haar stoel zitten. "Pfff" murmelt ze terwijl ze aan haar ijsje likt: "maar...maar....dan heb ik geen papa en geen mama."
We hebben haar doodgeknuffeld.

Empathie

Empathie, voelen wat de ander voelt of begrijpen wat de ander voelt en meeleven, daar zou ik meer van willen hebben. Met die eigenschap begaafd kan je altijd de juiste woorden op de juiste momenten zeggen en word je door iedereen leuk gevonden. Dat denk ik soms. Dat zou ik ook graag willen, soms, dat iedereen mij leuk vindt. Ik stap bijvoorbeeld ergens binnen. Ik stel een vraag en wordt afgesnauwd of ik zie blikken tussen mensen die ik liever niet zou zien. Of ik zie een gezicht tot op de grond en krijg een zo kort mogelijk antwoord. Daar kan ik niet tegen. Dan wil ik meer empathie, wil ik weten waarom zij zo tegen mij... Hormonen? Verkeerde vraag op het verkeerde moment? Verkeerde persoon op de verkeerde plaats? Of ik ben ergens, in een nieuw gezelschap, over de drempel van de eerste schaamte, mijn eigen spontane zelf: uitbundig, gekscherend, een kwebbelwijf. Achteraf breek ik dan mijn hoofd en zoek empathisch naar het denken van de anderen: was ik niet te veel, te luid, te open? Was er enige irritatie? Zou ik niet beter een beetje kalmer, gereserveerder, gecontroleerder... ? Kortom: vonden ze mij wel leuk en sympathiek en tof en cool. Dat is stom natuurlijk want na een tijdje zo gecontroleerd en kalm en cool te zijn vind ik het vreselijk saai  zonder mezelf.
Dan gebeurt er zo'n familiedrama: vijf kinderen, alle vijf op een vreselijke manier de keel doorgesneden door hun moeder. Dan ook zoek ik mij suf naar haar gevoelens, naar een aanknopingspunt waardoor ik die moeder begrijp. Maar die zoektocht levert mij nog minder op. Ook niet de verklaringen van anderen helpen mij op weg: het is 'blowing in the wind' en iedere keer als ik nieuwe informatie hoor of zie dan lijkt al het gezegde waardeloos en onjuist. Dan sta ik weer even paf als bij het begin. Het gebeuren blijft aan de andere kant van het begrijpen: het zwarte, de hel, het ongrijpbare gruwelijke en bij nader inzien, wens ik het ook daar te houden. Misschien moeten wij er ons meer bij neerleggen dat zoeken naar empathie, soms, niet nodig is en dat we niet altijd over alles een mening moeten hebben, want van al diegenen die niets te zeggen hebben zijn zij die zwijgen het aangenaamst, wordt gezegd.

Blog plus

Hij zei: "begin eens een blog plus" en ik vroeg wat hij bedoelde en hij zei: "met positieve dingen." en ik zei dat positieve dingen saai zijn, zoals films waarin niets gebeurt of boeken zonder conflicten. Die bestaan zelfs (bijna) niet. Maar goed, iets positiefs dus: wij, mijn zus en ik en Rudy, zijn beginnen werken aan een nieuw project en dat lukt ons tot nu toe heel goed. 't Is te zeggen dat er uit ons experiment: toneel en beeldende kunsten combineren, nog meer mogelijkheden vrij kwamen dan verwacht. Er ging een nieuwe verrassende, boeiende en fascinerende wereld voor ons open. Aan alle problemen die de verkoop en de organisatie van ons ding zullen meebrengen willen we nog niet denken. (oei, is dat laatste weer negatief?)
Nog iets positiefs: ik werd gevraagd voor een nieuwe rol in een nieuw stuk voor het Educatief Theater Antwerpen. Dat 'nieuw' is dubbel positief want de laatste jaren werd ik heel vaak ingeschakeld 'ter vervanging van', 'aan het staartje van' en dat is niet altijd even leuk. En driedubbel positief is het feit dat ik gecast werd als 'dochter van' en (nog) niet als 'moeder van'. Voor een vrouw waarvan het verouderingsproces vaag, maar onontkenbaar (en onontkoombaar) is begonnen is dat een niet te verwaarlozen compliment!
'Trouwfeesten en processen enzovoorts' een theaterproductie van Cie Cecilia was ook positief: de poëzie van de goot, van mensen uit de goot: een hoer, een bastaard, een agressieveling onder therapie ... , hun sterke, wrede, grappige, wreed grappige verhalen. Slaan en zalven, graag zien en haten, tegen de lamp lopen en blijven botsen, ezels die zich altijd stoten aan dezelfde stenen. Zo kennen we er ook een paar. Grotesk gemaakt, maar tegelijk zo realistisch en zielig en sterk tegelijk. Ontroerend ook.  Ik had het gevoel dat de personages uit 'Trouwfeesten...' Roza en Boris uit 'Roza en Boris en Dora' persoonlijke kenden, dat het hun buren waren of familie, al even wreedaardig goed. Die acteurs moeten dat graag doen, dat stuk, dat spelen. Ik wou...  
maar nee, ik blijf positief! Voor één keer want ik begin het toch een beetje saai te vinden.
('k Heb raar gedroomd vannacht: ik moest een monoloogje doen ter vervanging van ...? ergens in Gent om 14 uur, maar had de tekst zelfs nog niet gelezen en om 14 uur zat ik nog in Antwerpen en ik vond de weg niet, mijn gps blokkeerde en ik dacht: "Jezus, dit lijkt wel een nachtmerrie. Hoe heb ik het zover laten komen?" 
Dat is dan wel niet positief, maar toch wel grappig. )