Ma, pa ... puinhoop!

Work in progress!

Red shoes

Ik dacht: 'Het wordt niets. Hij heeft al veel mooiere filmpjes gemaakt en de concurrentie is groot'. Rudy dacht er net zo over, maar dat was fout gedacht. 'Terminus' werd 3de! We gingen gisterenavond na de uitreiking gelukkig, tevreden, werklustig, met een groot boeket bloemen en een vette cheque naar huis. Ik leende Rudy uit aan tal van fotografen en persmensen en zag ondertussen mezelf een hele avond op groot scherm. Vooral het vakmanschap waarmee het filmpje was gemaakt werd gelauwerd, maar volgens mij waren het de rode schoenen. Ook al vallen ze af tijdens het lopen, krijg ik er pijnlijke tenen van, staan ze vooral te pronken in de kast, ze hebben het toch weer fantastisch gedaan !

Terminus

Nieuwe kortfilm van Rudy Goes: Terminus

Papa slaapt...

Chaos, drukte, alles door elkaar, dooreen, ondersteboven, links en rechts: zo ziet mijn agenda er uit. Ik ben begonnen met kleurtjes: geel voor de examens op school, rood kleurpotlood voor de premières van Rudy en mij, rode balpen voor de repetities, groen voor de babysits, blauw fluorescerend voor schoolvakanties, geel fluorescerend als de grote kinderen er zijn... orde in mijn agenda,  orde in mijn kop! Maar zoveel dingen dooreen repeteren, organiseren, regisseren en daarbij ook nog de nodige slaap vinden is geen sinecure. Ze moeten vooral niet op mijn systeem beginnen werken: dingen verzetten, aflassen, hun teksten niet kennen, babbelen terwijl ik aan 't praten ben. Mijn lontje is korter dan normaal. Maar het moet gezegd: nog nooit heb ik zo'n lading flinke, gemotiveerde, lieve jongeren gehad als de groep van 'Papa Slaapt!' Zondag gaat het stuk in première (en maandag in dernière) en het gaat goed! We zijn er klaar voor en ik ben trots op wat we samen hebben verwezenlijkt.

Zeven jaar geleden heb ik het stuk voor de eerste maal gemaakt met de toneelgroep Sint Rembert in Torhout. Toen waren ze heel kritisch en sceptisch over mijn schrijfsels, maar vooral over mijn werkmethode (chaos!) Ik kan niet ontkennen dat ik veel heb bijgeleerd in die tijd. Ik weet het beter uit te leggen waar ik naartoe wil en in hoeveel tijd ik het kan realiseren, maar het stuk heb ik amper veranderd, ook al was ik dat wel van plan. Het liet zich niet veranderen. Het toont datgene wat ik toen en nu wil vertellen en aan de reacties van de jonge spelers merk ik dat die boodschap ook overkomt. Toch blijft het spannend, die laatste week. De stress die dan bij zo'n regie komt kijken, gecombineerd met al het andere werk daartussen en een baby die elke ochtend om 6h30 het huis omver krijst daar lijkt mijn darmstelsel niet tegen opgewassen...  Een klein stukje vakantie, een voorproefje ervan zou nu geen kwaad kunnen.