Beroepsziekte

Zegt ze: "proficiat met je productie!". Zegt hij.... niets. Hij glimlacht groen en draait zijn lange rug naar haar toe. Zonder boe of ba wandelt hij langzaam van ons weg. Ze kijkt mij met grote, vragende ogen aan en vraagt of ze iets verkeerd heeft gezegd. "Trek het je niet aan, sta daar boven." sus ik haar. "En die daar! Ik heb er drie jaar mee samen gewerkt. Nu doet hij alsof hij mij niet kent!" "Trek het je niet aan, sta daar boven." sus ik opnieuw, maar ze trekt het zich wel aan: "Ze kunnen toch gewoon doen: Hoe gaat het? Hoe is 't ermee? Dat is toch niet zo moeilijk. Dat doe je toch als je bekenden tegen komt?" En opnieuw vlucht ik in mijn clichés: "Trek het je niet aan. Je groeit daar toch boven! Je raakt dat toch gewend, 't zijn acteurs..." Wat kun je daar anders op zeggen?
Later op de avond had ik nog een leuke babbel met een jongen die ik regisseerde toen hij nog een 14 jarige rebel was en nu, dubbel zo groot, aan 't conservatorium wat probeert bij te leren. "Rebecca! hoe gaat het? Hoe is 't ermee?" zei hij en nog veel meer, ook al was hij acteur. Dus het kan toch. Hij was op alle gebieden gegroeid en wijs en geïnteresseerd. Zij echter moest het zonder die babbel stellen. Zij ging naar huis met een lange rug in haar herinnering. Hoe kan je daarover groeien? Wie is tegen zoveel brutaliteit opgewassen? Wat is het toch wat een confrontatie met ex - collega - acteurs zo vaak zo koud maakt? Is het een beroepsziekte? We vroegen ons zelfs af of die uit de hoogte doenerij, die koelheid de sleutel tot het succes zou zijn, maar zo wreed kan de wereld toch niet zijn? En moeten we er boven staan? Kunnen we niet gewoon op zo'n momenten die lange rug in zijn kont schoppen of - simpel - als hij dan toch acteur is, zijn broek aftrekken? Dan zouden er al veel acteurs na voorstellingen in hun blote billen staan. Misschien, wijzelf, incluis ???
Ik zou dat erg vinden.