Spiegeltje spiegeltje 2

Zegt hij: “Eeeeeek, jakkes, je hebt je nagels gelakt!”
Zeg ik: “Eh ... ja, mooi hé?”
Zegt hij: “Neee, niet mooi! Bah, ik hou daar niet van.”
Denk ik: “So?”
Zegt hij uren later: “Zeg, ik blijf maar naar die nagels kijken!”
Zeg ik: “Zeg jong, heb jij nog nooit gelakte nagels gezien?”
Zegt hij: “maar jawel, maar van jou had ik dat niet verwacht. En waarom rood? Wie heeft ooit bepaald dat vrouwen rode vingertoppen moeten hebben?”
Zeg ik: “Dat is toch van alle tijden en in elke cultuur dat vrouwen zich mooi maken, zich verven ...”
Schreeuwt hij: “Mannen! Mannen hebben dat bepaald!!!!!”
Zeg ik niets meer. Als mannen schreeuwen dat mannen bepalen hoe ik denk en voel dan zwijg ik beter want wat ik ook zeg: ik ben voorgeprogrammeerd, vandaar dus die gelakte nagels.

Lees ik (terug in Tom Lanoye’s ‘Schermutselingen’): “Het lot in moslimfundamentalistische samenlevingen is verre van rooskleurig. Ik weet alleen niet of het per se minder rooskleurig is dan de terminale eetstoornissen, de ontploffende borstvergrotingen, de averechtse liposucties en de fout gelopen jukbeencorrecties die bon ton zijn bij de westerse vrouw. Toegegeven, zij bezit op zijn minst de illusie - en de mannen om haar heen nog meer dan zij - dat zij de vrijheid heeft om onze cultuurkwalen te ondergaan of niet. Vrijheid is heel wat, als je nog maar veertig kilo weegt, of de siliconen van je tieten naar je tenen zijn gelekt, terwijl je op straffe van spot en verwaarlozing, ook nog steeds de helft van je budget kunt spenderen aan lippenstift, oogschaduw, stormbestendige kapsels, wonderbra’s, stilettohakken en de nieuwste snit van rok en top. Allemaal in de hoop je plaats te handhaven in de kutorde, ergens tussen plastic barbiepop en gefotoshopte Nicole Kidman in. De westerse vrouw en haar uiterlijk Het is maar wat je een onderdrukkende huls wilt noemen.”

Denk ik: Tom toch, ik liep net zo hoog met je op! Mogen we even? Willen jullie mannen, even jullie mond houden als het over onze vrijheden gaat? Willen jullie vrouwen met haar op hun benen, een slonzig kapsel en zwarte randen onder haar nagels, mij goed, maar laat ons dan ook de keuze of we dat voor jullie over hebben. Zelfs de zogenaamde nieuwe mannen denken het dus voor ons te moeten doen: denken, voelen en kiezen. Ik weet dat het best ontgoochelend moet zijn, heren, maar ik lak mijn nagels niet voor jullie, noch om een plaats te verwerven in die zogenaamde kutorde. Ik doe het omdat zowel het lakken als het zien van korte roodgelakte nagels mij een aangenaam, vrolijk én esthetisch gevoel geeft. Het is een ritueel waarin ik mezelf die aandacht geef die ik vind verdiend te hebben. Lange nagels met witte randen vind ik bijvoorbeeld lelijk, maar geen haar op mijn hoofd die er ook maar aan denkt de caissière wijsneuzig op haar onvrijheden te wijzen terwijl ze met zichtbaar plezier naar haar tikkende, grijpende, blinkende Franse manicure zit te gluren. Dat zijn de geneugten van ons leven, jongens, waar sommigen onder jullie bitter weinig van snappen. Daarom dragen jullie ook blauwe sokken onder een bruine broek met een zwarte trui ... Jullie goed recht. Je hoort mij ook niet beweren dat vrouwen dat voor jullie beslist hebben. Ha nee!

Ik geef toe dat smaken verschillen en neuroses ook. Juffrouw anorexia heeft veel meer op het oog dan dat esthetisch genot en Lolo Ferrari zag er inderdaad nogal ... hoe zal ik het zeggen: ‘overdreven’ uit, maar wees dan consequent in je redenering: schaf de godsdienst af omdat er fundamentalisten bestaan en zeg dat de vrijheid van godsdienst slechts een illusie is.

Een grote beslissing

Vandaag hebben wij een grote beslissing genomen: we verbouwen niet, we verhuizen niet, we schilderen alles gewoon opnieuw.
Zo.
Dat lucht op !

Spiegeltje spiegeltje

Ja, het is toch al een beetje aan mij te zien: de tol van de tijd en de stress, de vele onderbroken nachten, de talrijke wasbeurten, de zepen, de Dettol en detergenten, kortom het ‘grondig’ leven met kinderen. Dat zet zich vast, in beperkte mate weliswaar, maar onmiskenbaar en onomkeerbaar. Ik zie het vooral aan mijn handen en mijn gezicht: fijne, geniepige rimpeltjes, eczema, kleine kloofjes, een slapper wordende huid, donkere kringen en dieperliggende ogen. Dingen die ik liever niet zie, maar veel te veel bekijk. En hoe? Met mijn neus tot tegen de spiegel scan ik ieder riviertje en heuveltje en iedere anomalie moet er met spits - en wrijfwerk aan geloven. Ik besteed fortuinen aan zalfjes, scrubs en peelings, maar helaas. De tijd is ongenadig en weinig beïnvloedbaar door rijkdom. Het lijkt nochtans zo simpel: puistje duwen, etter weg, puistje weg. Niets is minder waar. Droge huid met schilfers, een beetje vet erop, droge huid weg. Niets is minder waar. Wallen onder de ogen, wat slapen, wat anti-wallen crème, wallen weg. Niets is minder waar. Die dingen leiden hun eigen leven! De kloofjes op mijn knokkels hebben al teveel van die producten gezien. Ze beschimmelen ervan en als ik mijn gezicht te lang aan deugddoende zonnestralen bloot stel (nee, nu niet, maar in de zomer !) verschijnt er een zee van minuscule bobbels op mijn voorhoofd. Daar wordt een vrouw lichtjes geïrriteerd van. Waarom verschijnen trouwens die lelijke dingen telkens op het gezicht: de mee-eters, de gerstekorrels, de rimpels? Waarom zoeken die geen plaats ergens op mijn voetzolen of op mijn achterwerk? Daar is plaats genoeg en dat is buiten het gezichtsveld van ... de meeste mensen, mezelf incluis. Waarom net daar, op mijn meest gefotografeerde, meest geëtaleerde boodschap-overbrengers ?
Ja! Ik weet het, ik weet het. Zo slecht ben ik er niet aan toe. Een vrouw in de bergen, een drankverslaafde kettingrookster lijkt vaak jaren ouder dan ik. Mijn lichaam is trouwens vrij behoorlijk hersteld na het dragen en baren van twee kinderen. (De vreetpartij rond mijn 17e heeft meer schade aangericht.) Maar wat meer is: de meeste mensen bekijken mij niet zo dicht als die meedogenloze spiegel! Helaas. Ook dat is niet altijd waar. Jana, mijn stiefdochter van 12, zei ooit: “Weet je Becca, de eerste keer dat ik jou zag had jij een puist ... dààr!” en ze wees met haar kleine spitse vinger ongegeneerd naar het midden van mijn naakte wang.
Zucht.