Wat een mens niet lijden kan of beter: wat een mens niet stressen kan. Ligt het aan mijn zwangerschap of aan een nog altijd niet verwerkt 'Roza en Boris en Dora' trauma of is Alzheimer stilaan mijn brein aan het veroveren? Vandaag moest ik op de boekenbeurs drie liedjes zingen uit de musical 'de Marbellodiamanten', drie! Moeilijk hoor! Mijn eerste zin van mijn eerste stroofje bleek de eerste zin van het tweede stroofje zodat het liedje niet meer klopte, zodat ik twee keer hetzelfde stroofje heb gezongen, zodat ik het hele liedje al zingend stond te denken: hoe ga ik dat hier oplossen? Plezant. Bij het tweede nummer presteerde ik net hetzelfde. Niet dat het veel mensen is opgevallen, denk ik, hoop ik. Iedereen was verdiept in de quiz waarbij tien kandidaten (kinderen) die al een kruiswoordraadsel-quiz in de Standaard hadden gewonnen streefden naar het winnen van een diamant! Miss diamant was aanwezig, Marc De Bel, Guy Didelez, natuurlijk ook de gebroeders Bernauw van 'de Scriptomanen' en veel flitstoestellen om het bemind gezelschap op de gevoelige plaat vast te leggen. Mark Tijsmans babbelde het geheel vlot aan mekaar. 't Was eigenlijk best gezellig, maar ik had die - in - ballonnen - verpakte - diamanten graag eens gezien. Ik zag wel de gezichtjes, de oogjes van de drie winnaars die steeds groter werden, steeds verrukter naarmate de puntenafroeping vorderde. Het meisje dat als eerste eindigde leek wel een Oscar gewonnen te hebben, zo blij, traantjes in de ogen, handje voor de mond....mooi! Een groot moment in een klein leventje. En ocharme dat kind dat als laatste eindigde. Ze maakte zich klein, draaide zich van het publiek weg en wou van schaamte onder de tafel kruipen. Ik had haar heel graag verteld dat missen menselijk is, dat niemand er wakker van ligt als je eens fouten maakt, dat het allemaal zo vreselijk onbelangrijk is... in een mensenleven, maar op dat moment wou ik het, voor mezelf, toch ook een beetje meer  perfect.