Twee avonden genoten,  gedronken, gebibberd en gespeeld: 'Roza en Boris en Dora' voor samen nog geen 40 man.... 
We vragen ons af of het niet beter was een langere reeks op dezelfde plek te spelen, zodat het publiek kon groeien, nieuwsgierig gemaakt door anderen, of misschien, maybe, wie weet was het tijdstip verkeerd maar goed, het is niet anders.

 En toch was het goed.

 Ik moet me al erg vergissen als het niet zo is dat we twee geslaagde theateravonden hebben gemaakt, dat het publiek, ondanks het kleine aantal, heel erg aanwezig was en tevreden, dat er veel gelachen werd, maar ik zag ze ook met grote ogen kijken naar het ultra perfect werkende dikmaaksysteem dat het deze keer niet liet afweten! De nababbel in de foyer was ook uiterst positief. Ze vonden het herkenbaar, schokkend, grappig, maar soms o zo genant. Ik werd zelfs bekroond tot de uitvindster van een nieuwe theaterstrekking: 'het genantisme' omdat het publiek, zo dicht bij ons, zo direct aangesproken, heel dicht op de actie zich vaak geneert als een gedwongen voyeurist en dat is ook de bedoeling. Nu besef ik des te meer dat het wel goed is, dat stuk, en dat ik godverdommenondedju heel veel pech heb gehad vorig weekend.. Maar goed, het was niet anders. We moeten ons bij heel veel dingen neerleggen deze dagen, slikken en verder doen, maar vooral genieten van de kleine triomfen die dit theaterleven uiterst spannend maken.