Het was een welkome afwisseling na een stille, saaie week: 'Roza en Boris en Dora' in Aalter, in een klein, gezellig kelder-kamertheatertje: Trakk, georganiseerd door Boris himself. (Walter De Groote) 

Het was een prachtvoorstelling, een prachtavond, een prachtpubliek. Ze leken allemaal zo méé. Elk woord, elke grap, elke tragedie werd begrepen en goedgekeurd ter plaatse, met een lach, een 'och', een 'amai' en soms met een gepast, maar niet storend antwoord als ze persoonlijk werden aangesproken. They liked us! Tijdens de nababbel, met ouderlief en vrienden (die voor de tweede maal kwamen kijken!) kwamen enkele vrouwen geagiteerd terug van buiten: "het heeft gesneeuwd, het heeft gesneeuwd!" met het bewijs: een witte, koude, klomp in hun handen. Dat was ook zo. Om 2 uur 's nachts: witte daken, witte straten, witte tuin, parasol 'uit' de tuintafel gevallen door het gewicht, bamboe als een dik tapijten afdakje gebogen over de vijver, alles stil, gedempt door vlokken zachtheid. Mooi.