Dit weekend ben ik van een dikke, goedlachse, vieze madam getransformeerd naar een hippe, zingende Sinterklaasreisleidster en vervolgens naar een koele, lesbische, criminele multimiljonair. 
Roza in Merelbeke, Rebecca in Erembodegem, Monique Duchateaux in Aartselaar. 
Een toneelstuk, een zangshow, een moorddiner.
Leukst, leuker, leuk.
slecht betaald, beter betaald, goed betaald. In het theater is de vergoeding veelal omgekeerd evenredig met de kwaliteit/ artisticiteit van het gebeuren. In mijn geval toch.  

Ik was goed nerveus voor die Sinterklaasshow zaterdag. Het was weeral eens een sprong in het duister: nieuwe liedjes, een ongekende doelgroep en alle bindteksten steunden op improvisatie, maar toen ik de Sint van de trein zag stappen, goed zat, wankel en een uur in de wind naar bier stinkend, met daarachter een slecht gezinde zwarte piet, met zijn jeansbroek nog zichtbaar onder zijn poefbroek, zijn hoofddeksel in zijn handen en een gezicht als van Droopy, voelde ik me meteen de grote professional in het gezelschap. Waarom had ik me in godsnaam zenuwachtig gemaakt als zelfs een zatte Sint getolereerd wordt? Die Sint deed het ondanks zijn alcoholgehalte vrij goed, maar strompelde om de vijf minuten bezweet het podium af om te plassen... en ik maar zingen: 

"Ja, de Sint die is zo dapper. 

Hij vertoont totaal geen sleet! 

Elk jaar lijkt hij nog rapper,  

brengt cadeautjes bij de vleet!"

en de kindjes zongen wildenthousiast mee...

en de oudertjes kletsten rustig verder bij hun koffie en pannekoeken, lachten in hun vuistje en vonden het allemaal geweldig wat ik deed...