We reden gisterenavond door de erwtensoep naar een totaal onbekende locatie, een totaal onbekend publiek in een totaal onbekende stad: het kunstatelier 'RIM' in Rupelmonde. De 'WOG' - Werkgroep voor Onwaarschijnelijke Gebeurtenissen - had er ons uitgenodigd om een voorstelling van 'Roza en Boris en Dora' weg te geven en het was goed. Het was heel goed. Het was ook moeilijk, wreed, lastig want zelden was een publiek zo.....'interactief', om het zacht uit te drukken, maar toch was het goed. Buiten mijn verwachtingen in waren er ook 'collega's uit het milieu', toneelmensen, kritische mensen...heel kritische mensen. Dat maakte het allemaal des te spannender, maar de reacties waren zo lovend dat ik er ongemakkelijk van werd en blij, een beetje euforisch zelfs. Dat als afsluiter van een reeks voorstellingen, van een drukke speelperiode en vóór een bevalling, voor een lange broedperiode waar ik de knop voor mezelf op non-actief zal moeten draaien, tenminste wat acteren betreft, is erg mooi meegenomen, maar het maakt mij ook een beetje melancholisch. Het zwarte gat is er vandaag al en de vreselijke, steeds terugkomende vragen in kalme periodes: Zal het nog verkocht worden? Kan ik op die manier, zonder middelen, zonder veel hulp van buitenaf, zonder veel inkomsten, zonder grote publiciteit wel verder gaan? Waarom, als het dan toch zo goed is, is er niet meer belangstelling, komt er naar onze vrije voorstellingen zo weinig volk? Waarom krijg ik niet meer aanbiedingen? En waarom wordt 'de Marbellodiamanten' amper verkocht ondanks alle publiciteit, ondanks 'de naam' (Marc De Bel), ondanks de unaniem lovende kritiek? Waarom kan een productie nu niet eens, buitengewoon succesvol zijn? Waarom vragen ze me niet voor series op de VRT? Waarom gaat alles zo'n slakkegangetje? Moet ik wel zo hoopvol, zo verbeten verder boeren? 

Ja, zeiden ze gisteren: "blijven schrijven!" "Door doen!" en daarom doe ik het.
Tijd dus om te her-bronnen, te leven, te beleven, een kind ter wereld te zetten en ervan genieten.