Ik heb mijn zoontje gezien: zwart - wit doorschijnend, maar levend en wel. Zoals we slechts nu en dan tekens opvangen van een totaal onbekend heelal, zo gaat het ook met onze binnenkant, maar dankzij de wonderapparatuur van dokter Nuradi heb ik toch weer even een vage visuele glimp mogen ontvangen van mijn toekomstig kleintje. Moyra was ook mee, maar vond het weinig boeiend en begon na de eerste schaamte wat nieuwsgierig rond te lopen in het dokterskabinet. Ze vond er niets beter op om, bij het passeren even in mijn tenen te knijpen waardoor mamalief tot lachen werd bewogen. De dwarsdoorsnede van mijn zoons hersenen wipte op en neer. "Mevrouw Tanghe, ik probeer hier een mooie foto te maken !" zei de dokter op gespeeld strenge toon. Hij was zijn stagiaire kundig aan het maken in het lezen van echografieën, maar mevrouw Tanghe werd door de ernst van de situatie en het schokken van het beeld nog meer geprikkeld tot giechelen wat natuurlijk uitmondde in de welbekende 'slappe lach'. "Lap, ze is vertrokken" zei Rudy en Moyra vond dat zo amusant dat ze haar teenknijperij herhaalde. Mijn zoon draaide bij de daaropvolgende lachbui dansend zijn lijfje op zijn rug. Niets was nog duidelijk. Zijn gezichtje lag in profiel, tegen de placenta gedrukt. "Een mooie foto zal voor de volgende keer zijn" zei de dokter. Pas toen werd ik een beetje ernstig, zelfs een beetje gegeneerd, maar de stagiaire heeft toch een bewogen les gekregen.