Luchtbelletjes in een glas water, een beestje in een nest vol pluimen, een poezenjong, een zuchtje wind op een glad wateroppervlak en zo nu en dan een windstoot, een aanval op de binnenkant van mijn huid. Mijn buik leeft. Joske, zo noemen we soms dat onbekende wezentje, is nu ook voelbaar voor Rudy die tot nu toe bitter weinig contact met zijn jongste heeft gehad. Vreemd. Vreemd ook dat ik dat mensje even graag zal zien als mijn dochter. Ik denk nog altijd dat dat niet kan, maar ze zeggen dat ik daar niet mee in moet zitten.