Kunst rond Kerst

Theater, 'De Asielzoeker' van het Nt Gent, maakte ons verward. Ik zat er bij en keek ernaar, kreeg jeuk aan mijn benen, aan mijn hoofd, in mijn hoofd en vroeg me af of ze niet beter een pagina in de krant zouden reserveren met als hoofding: 'theater voor theaterwetenschappers' want dat was het wel: wetenschappelijk theater, theater voor het hoofd, niet voor het hart, behalve dan de prestatie van Wim Opbrouck, maar ik erger me als ik alleen maar naar een 'prestatie' zit te kijken en niet naar iets wat me veel dieper raakt. Ik las het programmablaadje om wat wijzer te worden uit de hoop symbolen, tekens, bedoelingen, visies die mij die avond voor de voeten werden gegooid, maar vond niets terug dat ik als dusdanig had ervaren. Om eerlijk te zijn had ik veel liever een avond gelachen, of gehuild, of gefascineerd zitten staren naar iets moois of naar iets raars, iets mysterieus, iets ontroerends, iets pakkends, iets ooo, jezus, amai... maar ja.

's Avonds op tv: een discussie: Wim Delvoye, Kathleen Van Brempt, een journaliste van Trends en Jos Geysels van Groen! over Delvoye's strontmachine-stront-aandelen. Ze waren allemaal een beetje tegen (behalve Wim natuurlijk). Ze begrepen het niet goed en dat maakten ze met veel rationele argumenten duidelijk in een vloeiend leading-succesfull-people-nederlands, terwijl mijnheer Delvoye, minzaam glimlachend, het concept met veel gehaper en gestotter verdedigde. 'k Vond het kostelijk. Al die woorden naast elkaar, al die woorden te veel, al die deftige woorden over stront. Dat dat kunst is moet toch niet uitgelegd worden, vind ik. Maar ja.

En op kerstnacht, na veel lekker eten en vooral veel drank begonnen onze mannen over diezelfde strontmachine te discussiëren. (Als het bij ons over kunst gaat dan gaat het ook over kunst want allemaal willen we er van leven.) De meesten waren een beetje voor, voor die stront, en Peter was tegen. Die stront is geen kunst vond hij, een goeie grap, ja, maar geen kunst, ook geen conceptuele kunst en wat is conceptuele kunst? Wat is kunst? Is Duchamp kunst? Die piespot, is dat kunst? Be ja, be nee,  jawel, neewel!... Verstandig en nuchter als ik was heb ik me veilig aan het tafel-afruimen gewijd, want ze begonnen een beetje kwaad op mekaar te worden, een beetje geërgerd, een beetje brutaal vooral toen het over de experimentele muziek van Peter ging. Rudy had er een foute naam op geplakt en besefte dat hij het beter over theater had gehad of over de kinderen.... Maar ja 

Allemaal kostelijk. Wat maakt het ook uit? Wij kunnen dat nu kunst vinden of niet, Delvoye, Duchamp en ook 'de Asielzoeker' zullen wel in de boekjes blijven staan, maar of 'Roza en Boris en Dora' dat ooit zal doen, is al veel minder zeker en toch is het kunst, vind ik. Maar ja.