Vroeger dacht ik dat ‘in blijde verwachting’ zijn dat dat heel letterlijk zo was, dat je dan altijd blij was, dat je hormonen zo hevig je hele lichaamshouding doorspoelden waardoor je hele leven op slag veranderde, dat er dan er zoiets rond je hing als: ‘mij kan niemand raken, ik sta boven alles, ik draag de wereld in me.’  (Dat vertelden sommigen me ook, dat “als je zwanger bent en zeker als je een kindje hebt dan zal heel die carrière niet meer zo belangrijk zijn, dan zal je niet meer zo willen werken, dan heb je iets anders om mee bezig te zijn, dan word je rustig…” Dat vertelden ze me.)

Maar dat is niet zo. 

Ik ben wel veel blij en stabiel en rustig en ik draag wel een wereldje in me, maar toch
duurt de winter nog altijd te lang, naar mijn gedacht, is België nog altijd te grijs, vind ik, zeggen de mensen nog altijd te veel de verkeerde dingen op de verkeerde momenten, tegen mij en wil ik nog altijd meer, meer, meer. 

dus eigenlijk
is mijn leven niet zo drastisch veranderd, of wel?

want 
’s avonds ga ik altijd vredig slapen met de gedachte dat ik ’s morgens zal wakker worden door het vrolijk gekrijs van mijn dochter: ‘mamaaaaa, mag ik kooomen ?’ (vroeger verlangde ik ’s avonds altijd naar het ontbijt.) Of als ik weg ga dan blijft er toch, altijd iets van mezelf gezellig thuis, bij haar, en valt het op dat ik sneller rij als ik huiswaarts keer.Of als het buiten grijs en donker en nat is, lig ik niet meer futloos, eenzaam in de zetel mij te vervelen, maar kan ik heerlijk verstoppertje spelen tussen de kussens (of wassen en dweilen en eten maken...)

Dat is zo en dat blijft zo.
Dat is verliefd zijn, niet zoals verliefdheid op een man, want dat is tijdelijk, hoe passioneel ook, maar toch is het verliefd zijn, als moeder.
Dat is, vind ik, toch leven op een hoger niveau, maar toch
met seizoenen en ups en downs en piekerdagen en een zware last, een dikke buik, een prachtig kind, een fascinerend vooruitzicht, maar een immense verantwoordelijkheid en angst om wat verkeerd kan gaan
en ook dat kan pijn doen.

Dus leven we toch, lief kind, in cirkels.