De dagen zitten vol. Elke avond vallen we hier als blokken in slaap en toch heb ik het gevoel niets te doen, stil te blijven staan met als belangrijkste activiteit het schrappen van de dag op de kalender: een dag minder te dragen, een dag dichterbij, een dag verder, een dag gedaan, fini, komt nooit meer terug en als ik genoeg geschrapt zal hebben begint een nieuw leven: een slank leven, een leven met twee kinderen, een leven met een zoon, een leven waarin ik zal weten hoe die geboorte zal verlopen zijn, een leven voorbij de grote pijn want 't zal zeer doen. Dat weet ik. Probeer me niet te sussen.