Ik slaap goed, wat bewijst dat alles went, ook het feit dat er een nieuw, vers, onbekend mensje in mijn buik zit. De vorige keer dat ik dit wonder beleefde was dat wel even anders. Toen had ik de ene nachtmerrie na de andere.  Bijvoorbeeld een droom:: mijn kindje kon, net als zovele andere kindjes, onder toezicht, in bepaalde omstandigheden 'buiten spelen'. Ik bedoel écht buiten, vóór de geboorte. Het mocht er even uit. Het bleek een meisje, speels, zwartharig, praatgraag en al in staat om te lopen. Dat vond ik wel raar, had graag voor even een baby gehad, iets wat in mijn armen groeide en niet als een vreemde in mijn leven kwam, maar dat was dus niet zo. Toen was zij opeens veel kleiner, zo klein dat ik ze onder mijn oksel kon steken, maar ik deed dat te lang en ze werd helemaal geel en gezwollen en haar hartslag was 2. "Geen paniek" zei de dokter met toezicht "als je lang genoeg wrijft komt het wel weer in orde." en dat was ook zo. Toen moest het er weer in ???? Ik jankte de ogen uit mijn kop, want hoe kon dat? Hoe zat het dan met die navelstreng? Moest ze die helemaal alleen zien te vinden en aanschakelen en zal ze kunnen leven in zo'n waterzak in een buik? "Geen probleem" zei de dokter met toezicht "dat gaat vanzelf" en toen werd ik, godzijdank, wakker.

Nu heb ik dus niet meer zo'n dromen. Nu weet ik blijkbaar al dat het inderdaad allemaal vanzelf gaat. 'k Ben er gerust in, maar toch.... Nog een maand te gaan en dan mag ik weer de hel bezoeken, en de hemel.