Ha! Een gewaardeerde vrouw is er twee waard, dus loop ik nu met mijn drieën rond.
Een half jaar geleden heb ik een kortverhaal ingestuurd naar 'de Tijdlijn' (een tijdschrift) om deel te nemen aan  'de Prijs voor de Nederlandstalige fantastische literatuur 2005'. Veel had ik daar, bij nader inzien, niet van verwacht want uit de luttele informatie die ik over dat tijdschrift kreeg ging het vooral over ufo's en dergelijke terwijl mijn verhaal een sprookje voor grote mensen is, poëtisch, absurd, een beetje autobiografisch.
Vandaag kreeg ik per e-mail de uitslag van de jury. Eén jurylid had mijn verhaal op de tweede plaats gezet, één op de derde, één op de zevende en over die twee andere pipo's ga ik niet uitweiden want ze hebben er geen verstand van. (Door hun lage quotering sta ik toch op de 11de plaats van de 20 gekwalificeerde inzendingen..) Dat is goed, vind ik, heel goed. Dat wil zeggen dat die twee juryleden mijn verhaal hebben gelezen, het naast die twintig andere verhalen hebben gelegd en het bijna het beste vonden! Dat wil ook zeggen dat die twee andere pipo's het bar slecht vonden, maar dat is beter dan gemiddeld, toch? Wie wil nu gemiddeld zijn, gewoon 'goed', grijs? Ikke nie en ik ben content. Ik ga een dansje doen.