Ze was er al van bij het begin niet gerust in, de reuzendirectrice, rechtstreeks uit het boek 'Mathilde' van Roald Dahl gestapt: even angstwekkend en even lelijk. Ik bijgevolg ook niet. Mensen met angst voor het onbekende kan je niet tevreden stellen en dat was ook zo. 

140 kleuters moesten op de grond op het podium zitten met in hun vizier: de zaal, hun mama's, hun papa's, hun opa's en zwaaiende oma's. Ze huilden, strekten hun handjes uit of klampten zich vast aan de juffen. Die vonden het 'stom', nog voor ik één woord had gezegd. Ze hielden er niet van om op die manier de Sint te vieren en ik bijgevolg ook niet. Mensen die misnoegd zijn, nog voor iets begint kan je niet tevreden stellen en dat was ook zo.
Na een speech over het groeiende kleuteraantal, over de bouw van de zaal mocht ik beginnen als reisleidster van de Sint en het lukte. De ouders lachten met mijn groene piet, ('de ecopiet' die nooit door de schoorsteen kruipt, maar altijd in het gras ligt) en met de grappige opmerkingen van hun nageslacht. De kindjes dansten en zongen mee. (diegenen die dat al konden, de anderen huilden verder.)

Maar toen ik een kleine jongen met een gouden kroon, grote blauwe, natte ogen en een beteuterd gezicht zag zitten stelde ik voor om hem, als jarige, het eerste cadeautje te geven. De Sint verroerde geen vin, was niet geprogrammeerd op verroeren en de olifant-directrice knikte 'nee'. 't Kon niet. Ook dit had de kolos niet verwacht. 't Moest voor iedereen gelijk, geen uitzonderingen. Doe alstublieft normaal. Wees Vlaams en degelijk. Eerst kwantiteit dan kwaliteit ook al vallen we straks bij bosjes van deze aardkloot. Achteraf een koele handruk en zelfs geen 'bedankt'. Oerdegelijke prestigetrut