Het werkt altijd: "om ter eerst naar boven, om ter eerst kleren aandoen, om ter eerst in bed". Het bereidt hen voor op een competitieve wereld en het bespaart ons een hoop ongeduld en gezaag. Kinderen kennen geen haast, mijn kinderen toch niet en ik wil hen dat ook besparen, maar soms kan het niet anders. Soms wil ik, al was het maar voor even, op mijn ritme de dingen doen: om ter eerst. Toen meisje Moyra zich als een slak, trap op, trap af naar boven begaf sprak ik het magische woord uit: "om ter eerst in bed". Ze spurtte de trap op en kraaide het uit: "gewonnen!", maar ik vind dat je ze nu ook niet altijd moet laten winnen. Daarom liep ik langs haar voorbij, gooide mij in haar bed en riep triomfantelijk: "nee! ik ben gewonnen!" Haar gezicht veranderde op onweer en ze plengde hete tranen: "neeee! jijengeeneisje"
"wat zeg je?"
"Jijengeeneisje!"
"geen meisje?"
"Neeee! Jij bent geen klein meisje!"
...
Ze had zoveel gelijk dat ik er nog beschaamd om ben.