Vakantie. Mijn hoofd zit vol. Er kan niets meer bij. Mijn emmer ook. Elke druppel van een willoos, stout kind is genoeg om mijn balans op negatief te zetten en dat duurt tot ik mezelf een opkikker geef: een nieuwe rok, een nieuw kapsel, een avondje uit. Zoveel rokken en kapsels en avondjes zijn er nog niet geweest. Wel veel druppels. Ik wou dat ik weer creatief kon zijn, dat de verhalen weer de weg in mijn hoofd konden vinden, maar mijn hoofd zit vol. Zwarte wolken. Er is de was, de kuis, het stof, de onthaalmoeder, de babysit, de kleren, de  teksten, de liedjes voor alle tonelen die ik nu dwars dooreen, tergelijkertijd aan't spelen ben, de lesvoorbereidingen, de kerst, de nieuw, de Sint, de Piet, die bestaat niet en boelaboelaboela tatatat, nie wenen, nie wenen, 't is nie erg, laat dat los, laat dat los zeg ik je. Godverdomme !

"papa!"

"ja, meisje?" 
 
"mama, heef gofedomme gezeg. Da mag nie é?"