Zopas naar buiten geweest, voor 't eerst alleen, sinds weken. Ik heb mezelf uit mijn stoel moeten sleuren, trekken, duwen, maar het moest  en toen ik, een beetje ongemakkelijk hinkend, mijn ogen tegen het zonlicht beschermend, buiten kwam rook ik, voelde ik, hoorde ik ondanks de hoopje rest-sneeuw, tussen de hagel - en sneeuwbuien door...de lente! Ze was er. Ze is op kousenvoeten langs mij gepasseerd en heeft zich stil en onzichtbaar buiten onze muren in de bomen genesteld.