Bezoekje bij de dokter, alleen, jawel voor de tweede keer alleen. Het zat er weer propvol in de wachtzaal en, uit wat later zou blijken, waren een paar lokale oudjes zo vriendelijk mij voorbij te steken. Maar wachten doet geen zeer, als moeder, zeker met een stapel lekker verteerbare modeboekjes in de buurt, ware het niet dat Goran honger had. Hij had al de hele ochtend honger en ik wist dat Rudy en Moyra voortdurend naar zijn hongerig geween moesten luisteren. Bij de dokter haastig alles gevraagd, haastig bloed laten trekken, haastig nog wat over 't leven gekletst en dan naar huis gelopen. (dat is in mijn huidige toestand nog altijd niet simpel) Thuis: "Ach, Becca, heb je mijn smsje niet gehad? Hij slaapt!" ...
Zo jong, zo fris, zo hulpeloos en hij kan me al missen.