Een nachtje uit het leven gegrepen: Het leven zoals het is: 

Ze lagen allemaal te snurken: oma en opa Tanghe, met de twee zonen van hun zoon (hun kleinzonen dus) en hun dochter (dat ben ik) met haar 'klein gezin'. (Rudy, Moyra en Goran). Ze lagen allemaal te snurken in de gezellige open ruimte van Opa Raf. (Hijzelf snurkte het luidst). Alles was rustig. Alles was goed. Goran, 1 week oud, slurpte stipt om de 2 uur een Becca-borstje leeg en viel toen als een blok in slaap. Dat was veel, om de 2 uur, maar wat toen een zware nachttaak was leek niets in vergelijking met de kindergekte die om 2 u 30 losbarstte. Het kleine meisje, het enige meisje, Moyra, had namelijk iets verkeerds gegeten en kotste na een valse start haar bedje onder met sinaasappelprut. Papa Rudy droeg haar druipend naar de badkamer terwijl mama Becca, slaapwankel, het bedje ververste. Net op dat moment liet kleinzoon Titiaan  (9 maand) blijken geen zin te hebben in slapen. Hij weende, zeurde, jankte 'mamamamamama', onophoudelijk, tot oma Olga hem uit zijn bedje tilde. Dat vond hij goed. Oma mocht rondwandelen, hem sussen of met hem spelen. Dat was ook goed: om 3 uur 's nachts wat spelen. Slapen of gewoon neerliggen was  helemaal geen optie. Ondertussen huppelden papa Rudy en Becca - haar zoon bengelend aan de borst - om beurten het bed uit om met hun dochterlief in de armen naar de badkamer te hollen om er een vers kwakje kots op te vangen, maar meestal waren ze toch iets te laat. De berg wasgoed stapelde zich op in de wasbak. Ook Goran was toen opeens klaarwakker en snuffelde, kirde, kreunde er lustig op los tijdens de luttele minuten rust zodat zijn papa hem sussend op de borst moest leggen en wonder boven wonder: zo sliepen ze om 5 uur in! ...tot 6 uur, want toen had Goran weer honger. Titiaan lag toen ook weer in bed en Moyra was leeg. Opa Raf snurkte vredig verder. Het was bijna gezellig.