Vandaag speelde ik, voor een teambuildend bedrijf,  een waarzeggende zigeunerin in Brugge. Ik werd er wijzer van, leerde weer een les over de kleine mens, de goedgelovige, makkelijk misleidende kleine mens. Ik deed alsof ik met mijn handen in hun hoofd kon kijken, maakte het lekker grotesk en zei hen dingen als: "mevrouw, er komt een mooie, blonde, grote man naar u toe. Hij heeft blauwe ogen. U kent hem nog niet, maar hij is al onderweg." of "oei, mevrouw, u hebt een woelig verleden.... het blijft onder ons, maar hebt u er spijt van?" of "bah, mijnheer, wat een vieze gedachten!" Zij lachten het weg, meestal, vooral de heren, maar sommige vrouwen sloten hun ogen als ik mijn handen op hun hoofd legde. Zij hoopten misschien in hun onzeker bestaan zicht te krijgen op een vooraf bepaald noodlot of wilden zij, dat ik dan eindelijk, door tussenkomst van geesten, de sleur van het saaie bestaan zou doorbreken?  Eentje was oprecht verontwaardigd dat ik haar woelig verleden bloot legde waar anderen bij waren. "Alleman hoeft dat toch niet weten?" zei ze, mij doodbliksemend met haar zwartgeschminkte ogen. Eentje werd er bang en een ander vroeg mij hoeveel ik vroeg voor zo'n sessie. Zelfs toen ik een glimlach niet kon onderdrukken bleven ze mij gelovig aanstaren en ik staarde binnenshoofds terug. Het was een deel van een spel! Het was zelfs mijn bedoeling niet om hen te misleiden! Hoe makkelijk, hoe verleidelijk moet het dan niet zijn als je zelf je eigen verzinsels gelooft?