Niet geschikt voor gevoelige lezers

Er zijn van die momenten in een moederleven waarop je denkt: "Dit is erover. Dit kan toch niet de bedoeling zijn."
Zoals die keer toen Moyra, zo ziek en zielig, tussen ons mocht slapen en midden in de nacht mij recht in het slapende gezicht braakte. Nog nooit was ik zo snel wakker. Ik vond het nog niet eens zo erg. 
Of eergisteren: Goran verslikte zich (weeral) in zijn flesje melk en gaf mij en zichzelf zijn hele maaginhoud terug: fruitpapbrokken, melk en brood: zo zuur dat ik er toch wat van walgde. De zetel beschermend droeg ik hem dicht tegen mij aangedrukt naar het midden van de living. Daar stroopte ik met duim en wijsvinger zijn kledderige kleren af en moest hem zo, met alleen zijn pamper aan en huilend, op de grond zetten om mezelf snel voorzichtig uit te kleden. Om middernacht stond ik toen in het stikdonker buiten in de tuin, bevend van de kou, in mijn verse pyjama met de tuinslang alles af te spoelen. Best wel grappig, nu ik het zo neerschrijf. 
Op zo'n momenten komt mij steeds hetzelfde beeld voor ogen: onze badkamer, een wasbak vol zure, stinkende brokken afkomstig uit mijn maag, en door mijn tranen: mijn moeder die schuin achter mij stond en met haar hand, zonder verpinken in het braaksel greep om de afvoerstop vrij te maken zodat ze alles kon wegspoelen. Dat ze zoiets kón, dat ze zoiets deed zonder misselijk te worden, te walgen of kwaad te worden dat liet me heel goed beseffen hoe groot een moederhart...