Weet je wat ik nu wonderlijk vind? Dinsdag sneed ik een schijfje van mijn rechterduim. (Dat doe ik wel vaker, schijfjes van mijn duim snijden.) Het bloed droop eruit en ik kon zonder pleister niets meer doen. Vandaag, vier dagen later, is er enkel nog een klein, gedroogd sneetje te zien. 't Is helemaal dichtgegroeid en 't voelt genezen. Dat vind ik wonderlijk, maar die weeën, die pijn, dat bang afwachten om dan... Laten we eerlijk zijn! Dat systeem is niet goed gemaakt en het is gevaarlijk. Vroeger stierven veel vrouwen in het kraambed en nu  moet er nog altijd geknipt, genaaid, gesneden, gespoten worden, je hebt bijstand nodig wil je er geen blijvende schade aan overhouden. Misschien moeten ze me wel opensnijden! Geef toe, zo'n fantastisch, romantisch vooruitzicht is dat toch niet. De 'natuurlijke gang van zaken' is tegenwoordig meer uitzondering dan regel ook al ben je zo sterk als een paard, beval je zonder verdoving, het loopt zelden, zomaar van een leien dakje. Niet zoals die vrouw waarmee ik ooit sprak: haar bevalling was minder pijnlijk dan haar maandstonden. Ze vergeleek het, ook weinig romatisch, met de pijn van hevige buikloop! Zo zou het toch altijd moeten zijn, maar zo is het niet en dat vind ik toch een beetje zorgwekkend.