Ik wou er eens uit en samen met een bezoek aan de West-Vlaamse thuisbasis zijn we de foto's van Spencer Tunick gaan bezichtigen in het Brugs Concertgebouw. Slechter konden ze niet geplaatst worden: in glas, voor vensters zodat je de beelden doorheen de reflectie van de hele stad moest zien te vinden. Toch was het mooi, die vijf exemplaren, ook al had ik er meer willen zien en de film ontroerde mij: die vele blootjes naast elkaar, die enthousiaste blote mensen, door dik en dun en vet en mager en weer en wind, zonder complexen, vriendelijk naast elkaar. Dat vond ik heel ontroerend en ik dacht:  dat zouden we beter eens doen met de hele wereld: in ons blootje in een bootje, maar toen ik 's avonds op tv krijsende, van kop tot teen gesluierde fundamentalistische hysterica's valentijnkaartjes zag verbranden, toen gaf ik de hoop op.  Die gaan dat waarschijnlijk niet willen...

http://www.spencertunick.com/installations.html