Ik hou er niet van om ‘randanimatie’ genoemd te worden. Mijn ambities reiken verder dan het levende decor te zijn tijdens mega dure bedrijfsfeestjes waar de besten beloond, de rijksten bewonderd en de diksten gehoorzaamd worden. 20 keer opnieuw kort na elkaar hetzelfde spelen vind ik vreselijk vermoeiend en afstompend, zeker als de omringende mensen het amper lijken op te merken hoe je je best doet om steeds even geloofwaardig over te komen. Hun drankje, hun gsm en hun socialising is dan veel belangrijker. Maar soms, als de pruiken glamoureus, de kleren feeëriek, de juwelen schitterend en de look fantastisch beloven te zijn..., als ik mij weer in mijn moeders kleerkast waan, met haar verboden hakken en schmink en parels, als mijn dochter tijdens het passen bij Baeyens (kostuumatelier) met grote ogen staat te kijken: “o mama, zo moooooi!” dan kan ik niet weigeren, dan waan ik mij even heel jong en speels en o zo mooooooi! Daarvoor doen wij, actrices, het toch, ook ?
(En, weet je, ik ben met Rudy 16 keer getrouwd in Las Vegas, zonder dat dan ook echt te moeten doen. Schitterend toch? De keer ervoor is hij wel de dood in gejaagd door een al te jaloerse bodyguard van mij. Ook eens leuk. )
Geen opmerkingen:
Een reactie posten