Ditmar, die slechts licht en donker, bleke en donkere kleuren kent, vroeg welk kleur onze ramen hebben. Rudy zei dat die geen kleur hebben. Ze zijn door-zichtig, ze zijn....alsof ze er niet zijn (tenzij vuil of bedampt...)
Dat begreep hij niet. Daar kon hij niet bij: iets wat je kan zien en toch niet, iets waar je dóór kan zien, iets zonder kleur ? Je kan ze toch voelen net als al de rest?
Ooit, toen hij klein was, vierden we nieuwjaar in een hoeve in Frankrijk. 's Avonds zat hij op de arm van zijn vader en keek verwonderd vanuit de zijkant van zijn ogen (daar waar een restje 'zicht' zich heeft ontwikkeld) "papa, de ramen zijn weg" zei hij en 's ochtendsvroeg, als de eerste zonnestralen de kamer binnen kwamen: "o, daar zijn ze terug!"